เจ็ดคมกระโจนลงมาจากเงามืด ก่อนพาสาวใช้ที่ใกล้สิ้นใจจากไป
บรรดาบ่าวไพร่ต่างก็พากันถอยออกไป
ชั่วขณะนั้น ใต้ระเบียงยาวจึงเหลือเพียงคนสองคน กับสาวใช้ที่ยืนกางร่มอยู่ด้านหลังเสวี่ยไป๋จื้อ
น้ำเสียงของเสวี่ยไป๋จื้อไม่ได้เข้มงวดนัก ทว่าเด็กหนุ่มผู้ครองตำแหน่งสูงมานาน ไม่จำเป็นต้องแสดงท่าทีวางอำนาจ เพียงเอ่ยถ้อยคำธรรมดา ก็ยังแฝงบารมีอันสูงส่งสมฐานะ
“กำลังคิดหาคำอธิบายอยู่หรือ? เราให้เวลาเจ้าได้”
“องค์ชาย... ท่านเห็นหมดแล้วหรือเพคะ?”
“เราเพิ่งมาถึง” เขาตอบเสียงเรียบ “แต่ไม่ว่าที่ใดก็มีสายตาของเราอยู่”
คำพูดทุกคำที่นางเอ่ย เขาล้วนได้ยินแล้ว
เสิ่นกุยจิ่นก้มศีรษะต่ำลงกว่าเดิม ประสานมือทั้งสองไว้ด้วยกัน น้ำเสียงสั่นเครือเพราะหวาดหวั่น “ข้า... ข้าแค่...”
สาวใช้ชุดดำกล่าวเยาะเย้ยอย่างไม่ไว้หน้า “องค์ชายทรงเมตตา ประทานที่ยืนให้คุณหนูเสิ่น แต่คุณหนูเสิ่นไม่รู้จักฐานะของตนเองหรือ? เดิมทีสถานการณ์ของหย่งชางป๋อก็เป็นเช่นนั้นแล้ว การที่เจ้าจะแต่งกับองค์ชายนับว่าเป็นเพียงนกกระจอกที่หมายปองหงส์ ยามนี้แม้แต่ฐานะเดิมก็ไม่มีแล้ว เป็นแค่หญิงชาวบ้าน จะกล้าคิดฝันถึงองค์ชายได้อย่างไร?”
เสิ่นกุยจิ่นเป็นเพียงของเล่นแก้เบื่อที่องค์ชายทรงเมตตาเก็บกลับมา ไม่รู้จักสำนึกในพระคุณก็แล้วไป ยังกล้าพูดจาเหลวไหลในตำหนักบูรพาอีกหรือ?
น่าขันสิ้นดี!
“ไม่ใช่นะ!” เด็กสาวรีบแก้ตัว “ที่ข้าพูดเช่นนั้นเมื่อครู่ก็แค่... แค่ขู่พวกนาง ข้าไม่เคยคิดจะแต่งกับองค์ชายเลย! ข้าจะคู่ควรได้อย่างไร?”
ไม่เคยคิดหรือ?
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นในตอนนี้ ใบหน้าเล็กงดงามขนาดเท่าฝ่ามือเต็มไปด้วยความร้อนรนและลนลาน ไม่เห็นร่องรอยของการโกหกแม้แต่น้อย