เจ้าของเหมืองเป็นคนแรกที่ผุดลุกขึ้น ชี้หน้าพี่ฮุ่ยแล้วด่ากราด
“คืนเงินมา! เอาเงินของฉันคืนมา!”
“เซิ่งชื่อเจียหัวยังมียางอายอยู่ไหม? เป็นเจ้ามือเองแท้ ๆ ยังซ่อนไพ่ไว้ในแขนเสื้ออีก!”
“ฉันเสียเงินที่นี่ไปเกือบสามพันล้าน พวกแกแอบฮุบไปหมดใช่ไหม!”
สิ่งที่คาสิโนหวาดกลัวที่สุดคือเจ้ามือถูกจับได้ว่าทุจริตคาหนังคาเขา นั่นไม่ต่างจากการทุบป้ายชื่อของคาสิโนทิ้งตรง ๆ
พี่ฮุ่ยถลึงตามองเหล่าหวัง ไอ้แก่คนนี้ปกติคุยโวเสียใหญ่โต แต่วันนี้กลับพลาดท่าให้คนเห็นกับตา
เขาตบหน้าเหี่ยวย่นของเหล่าหวังเข้าเต็มแรง
“ตาบอดหรือไง! กล้าเล่นลูกไม้ชั้นต่ำแบบนี้ต่อหน้าพ่อหนุ่มกู้ได้ยังไง!”
เหล่าหวังถูกตบจนล้มลงกับพื้น เอามือกุมหน้าไม่กล้าส่งเสียง
พี่ฮุ่ยหันไปคำรามใส่ลูกน้อง “ลากไอ้แก่ทำผิดกฎนี่ลงไป ตัดมือที่ใช้โกงทิ้งซะ!” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชุดดำสองคนเข้ามาลากเหล่าหวังออกไป
พี่ฮุ่ยถูมือพลางเดินมาหากู้ถิงเชิน
“พ่อหนุ่มกู้ พวกเราก็ถูกไอ้แก่นี่หลอกเหมือนกัน!”
ตอนนี้เขาเริ่มหวาดระแวงพ่อหนุ่มกู้ตรงหน้าแล้ว
คนที่กดราชาแห่งการโกงไพ่ไว้ได้ด้วยมือเดียว แถมยังเขย่าไพ่ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมาได้แบบนั้น ต้องเป็นยอดฝีมือที่ซ่อนคมไว้อย่างแน่นอน
กู้ถิงเชินหยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมออกจากกระเป๋าสูท เช็ดมือเบา ๆ
“พี่ฮุ่ย พวกคุณที่เจียงเฉิงนี่ช่างวางอำนาจบาตรใหญ่เสียจริง!”
พี่ฮุ่ยเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้า
“พ่อหนุ่มกู้ ใจเย็นก่อน! ธนาณัติสามพันล้านที่คุณนำมา เราจะคืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์ ส่วนเงินหกร้อยล้านที่คุณชนะเมื่อครู่ก็ยกให้คุณทั้งหมด”
กู้ถิงเชินกระแอมเบา ๆ
ซ่งเชียนเซี่ยดันแว่นกรอบดำขึ้น น้ำเสียงเคร่งขรึม