หน่วยปฏิบัติการพิเศษเข้าควบคุมเรือขนส่งก้นห้วยลึกทั้งลำ
โจวเจิงพาลูกน้องเก็บกู้อาวุธและสิ่งของต้องห้ามจากที่เกิดเหตุ
กู้ถิงเชินเก็บปืน แล้วก็เห็นซ่งเชียนเซี่ยเดินเตร่อยู่ริมพื้นที่ที่เต็มไปด้วยเศษกระจกด้วยเท้าเปล่า
“หาอะไรอยู่?”
“รองเท้าไง!” ซ่งเชียนเซี่ยทำหน้าเสียดายสุดหัวใจ “รองเท้าส้นสูงพื้นแดงคู่นั้นใส่มาแค่สองชั่วโมงเอง ถ้าหายไป กองบัญชาการคงตามเก็บเงินค่าชดใช้จากฉันแน่”
มุมปากกู้ถิงเชินกระตุก
“ฉันอนุมัติให้เบิกค่าเสียหายเอง ลงจากเรือไปอยู่ในเขตปลอดภัยก่อน ทางนี้หน่วยปฏิบัติการพิเศษต้องตรวจหากับระเบิด”
ซ่งเชียนเซี่ยทำมือเป็นสัญญาณโอเค เดินไปถึงปากบันได แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง
สายตาไวของเธอเหลือบเห็นคนคนหนึ่งนอนอยู่ตรงมุมห้อง
เขาสวมชุดปฏิบัติการสีดำรัดรูป ใบหน้าสวมแว่นตากันสะเก็ดแบบยุทธวิธี
ดูท่าตอนหน่วยปฏิบัติการพิเศษใช้ระเบิดแบบกำหนดทิศทางเมื่อครู่ เขาคงถูกแรงระเบิดซัดกระเด็นไปกระแทกเสาจนหมดสติ
ซ่งเชียนเซี่ยจำได้ว่าเขาเป็นผู้ช่วยที่อีกาขาวพาขึ้นเรือมา
คนของหอจดหมายเหตุทำงานโดยไม่ทิ้งร่องรอยมาโดยตลอด แล้วทำไมถึงปล่อยคนไว้ที่นี่?
ซ่งเชียนเซี่ยย่อตัวลง มือไม้คล่องแคล่วค้นตามตัวอีกฝ่าย
นิสัยติดตัวจากชาติก่อน เวลาเจอคนล้มอยู่ตรงหน้า อย่างไรก็ต้องค้นหาอะไรสักอย่าง ถึงจะเรียกว่าไม่เสียเที่ยว
ใต้ร่างของอีกฝ่ายมีของแข็งชิ้นหนึ่งถูกกดทับอยู่