กลางดึก รถตำรวจสามคันพุ่งออกจากลานกองบัญชาการตำรวจนครบาลอีกครั้ง
หัวหน้าศูนย์เครือข่ายของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงถูกลากออกมาจากผ้าห่มทั้งที่ยังไม่ทันตั้งตัว
ทุกคนรีบร้อนมุ่งหน้าไปยังห้องคอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัย
หัวหน้าศูนย์ยังไม่ทันได้เปลี่ยนชุดนอน ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังนก เขาใช้เวลาค้นหาบนเซิร์ฟเวอร์อยู่นาน
“เจ้าหน้าที่ตำรวจครับ เจอแล้ว”
“พอร์ต IP ที่พวกคุณกำลังตามหา ไม่ได้อยู่ในห้องทำงานของอาจารย์หรือบุคลากรคนไหนเลยครับ”
สีหน้าของกู้ถิงเชินพลันเคร่งขรึม
“แล้วอยู่ที่ไหน?”
หัวหน้าศูนย์กลืนน้ำลายลงคอ
“อยู่ในห้องอ่านหนังสืออิเล็กทรอนิกส์สาธารณะ ชั้นหนึ่งของห้องสมุดครับ”
“ที่นั่นเข้าอินเทอร์เน็ตต้องรูดบัตรนักศึกษาไหม?”
เหล่าเจิ้งถามอย่างร้อนใจ
คุณลุงผู้ดูแลส่ายหน้า
“เครื่องที่นี่เก่าเกินไปแล้ว เดี๋ยวนี้นักศึกษามีโน้ตบุ๊กกันหมด ไม่มีใครมาใช้หรอก”
“ตอนกลางวันประตูก็เปิดทิ้งไว้ ใครอยากเข้าก็เข้าได้”
กู้ถิงเชินให้ผู้ดูแลเปิดประตู แล้วเดินไปยังคอมพิวเตอร์เครื่องที่ตรงกับ IP นั้น
เครื่องนี้ตั้งอยู่ในมุมอับของกล้องวงจรปิด ไม่มีบันทึกการยืนยันตัวตน และไม่มีข้อจำกัดในการเข้าสู่ระบบ
ใครก็สามารถนั่งตรงนี้แล้วส่งอีเมลชี้นำอันเป็นภัยถึงชีวิตฉบับนั้นออกไปผ่านเครือข่ายของมหาวิทยาลัยได้
เบาะแสขาดสะบั้น!
เหล่าเจิ้งโกรธจนตบกรอบประตูเต็มแรง ฝุ่นด้านบนร่วงกราวลงมา!
“บ้าเอ๊ย! ไอ้เฒ่าสารเลวนี่เจ้าเล่ห์ลื่นไหลเกินไปแล้ว!”
ทุกคนในหน่วยคดีอุกฉกรรจ์ต่างถูกความรู้สึกไร้หนทางอย่างหนักหน่วงปกคลุม