ประตูถูกผลักเปิด บรรยากาศตึงเครียดภายในห้องพลันถูกขัดจังหวะ
ดวงตาสามคู่ในห้องหันไปมองพร้อมกัน
ซ่งเชียนเซี่ยยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าประดับรอยยิ้มจริงใจ
ในมือถือแก้วกระดาษเปล่าใบหนึ่ง
“โอ๊ย หัวหน้าทุกท่านอยู่กันครบเลยเหรอคะ ขอโทษจริง ๆ ค่ะ”
ซ่งเชียนเซี่ยยกแก้วกระดาษขึ้นเล็กน้อย
“หัวหน้าฉินคะ ตู้น้ำดื่มข้างนอกน้ำหมดแล้ว ฉันเลยอยากเข้ามาตักน้ำดื่มสักแก้วค่ะ”
หลังจากซ่งเชียนเซี่ยอ้อยอิ่งตักน้ำเสร็จและดื่มไปอึกใหญ่ เธอก็แสร้งทำเป็นสงสัยแล้วมองคนทั้งสามในห้อง
“หัวหน้าทุกท่านทำไมดูเคร่งเครียดกันจังคะ คุยเรื่องอะไรกันอยู่หรือ เบี้ยเลี้ยงไขคดีประจำเดือนนี้เหรอคะ”
แนวกรามที่ขบแน่นของกู้ถิงเชินขยับเล็กน้อย เขารู้ดีว่าภายใต้ท่าทางกวนประสาทของผู้หญิงคนนี้ซ่อนอะไรเอาไว้ เธอตั้งใจเลือกจังหวะนี้บุกเข้ามาชัด ๆ
“เฮ้อ วันนี้เป็นอะไรไป เสี่ยวซ่ง ตักน้ำเสร็จก็รีบออกไป!”
ฉินเจิ้นไห่รีบส่งสายตาเตือนเธอ
“หยุดก่อน เธอคือซ่งเชียนเซี่ยใช่ไหม”
โจวฮุ่ยเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา
ซ่งเชียนเซี่ยชะงัก แล้วรีบยืนตัวตรงอย่างว่าง่าย
“รายงานหัวหน้า ของแท้แน่นอนค่ะ!”
“ดีเลย ฉันมีเรื่องอยากถามเธอสักหน่อย”
โจวฮุ่ยหยิบบันทึกข้อตกลงบนโต๊ะชา ดวงตาจ้องเธอราวกับอยากมองทะลุให้เห็นถึงข้างใน
“ซ่งเชียนเซี่ย นักเรียนตำรวจที่คะแนนรั้งท้าย แต่ผลงานภาคสนามกลับดีเกินคาด เธอกับผู้ต้องหาตามหมายจับระดับนานาชาติที่ชื่อพันหน้าเป็นอะไรกันแน่”
ซ่งเชียนเซี่ยทำสีหน้าประหลาดใจระคนปลื้มใจ