ในห้องเครื่องของแผนกเทคนิค มีแต่เสียงซู้ดเส้นบะหมี่ดังทั่วห้อง
พี่เฉินกำลังถือถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปซดน้ำซุปคำสุดท้าย จู่ ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าก็กะพริบวูบขึ้นมา
ถัดมา หน้าต่างป๊อปอัปขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นมาบดบังหน้าจอติดตามทั้งหมด พื้นหลังสีขาว ตัวหนังสือสีดำ อักษรสี่ตัวใหญ่โตมโหฬาร: “ฉันคือเหลยเฟิง”
เสี่ยวหวังตกใจจนส้อมในมือร่วงลงพื้น
“หัวหน้าเฉิน อินเทอร์เน็ตภายในของเราโดนแฮ็กหรือครับ? นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
พี่เฉินรีบร้อนพิมพ์แป้นพิมพ์ แต่กลับพบว่าเมาส์ไม่ตอบสนองเลยแม้แต่น้อย
หน้าต่างป๊อปอัปค่อย ๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยไฟล์บีบอัดเส้นทางการถอดรหัสย้อนกลับฉบับสมบูรณ์
ข้างในมีที่อยู่ IP จริงซึ่งถูกลอกคราบการพรางตัวและจุดกระโดดทั้งหมดออก จนเผยให้เห็นในที่สุด
ไม่เพียงมี IP เท่านั้น แม้แต่ที่อยู่ MAC ของการ์ดเครือข่ายคอมพิวเตอร์ฝั่งตรงข้าม รวมถึงกราฟคลื่นการแลกเปลี่ยนข้อมูลตลอดสามชั่วโมงล่าสุด ก็ถูกระบุไว้อย่างละเอียดชัดเจน
พี่เฉินมองโค้ดที่สะอาดหมดจดบนหน้าจอ ทั้งคนถึงกับยืนตะลึง
ทำงานด้านความปลอดภัยเครือข่ายมาครึ่งชีวิต เขาไม่เคยเห็นวิธีเจาะระบบที่อุกอาจแต่สง่างามขนาดนี้มาก่อน
นี่ไม่ใช่การงัดข้อกับกำแพงไฟเลยด้วยซ้ำ เหมือนอีกฝ่ายแค่ลอกผิวกำแพงไฟออก แล้วจับผู้ต้องสงสัยไปแขวนไว้บนเสาธงกลางลานของกองบัญชาการตำรวจนครบาลอย่างไรอย่างนั้น