กู้ถิงเชินพุ่งเข้าไปบิดแขนทั้งสองข้างของรองผู้อำนวยการเฉินไพล่หลัง แล้วกดอีกฝ่ายลงกับพื้นทันที
อาจารย์เจิ้งเข้ามารับช่วงต่อ หยิบกุญแจมือออกมาล็อกอีกฝ่ายไว้อย่างแน่นหนา
“อยู่นิ่ง ๆ!”
กู้ถิงเชินออกคำสั่ง
“หลินหว่าน พาคนไปควบคุมตัวหลิวต้าลี่ หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัย กับหลิวเฉิงจากห้องบูรณะไว้ด้วย ขอห้องว่างจากพิพิธภัณฑ์สักสองสามห้อง แล้วแยกกันสอบสวน!”
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว กู้ถิงเชินก็หันกลับมา สายตาหยุดอยู่ที่ซ่งเชียนเซี่ยซึ่งกำลังยืนดูเรื่องสนุกอยู่
หัวใจของซ่งเชียนเซี่ยกระตุกวูบ
“รายงานผู้กองกู้ ฉันเป็นแค่เจ้าหน้าที่เทคนิคฝึกหัดตัวเล็ก ๆ ที่ทั้งอ่อนแอและน่าสงสาร ไม่ต้องทำงานสอบสวนก็ได้ใช่ไหมคะ?”
กู้ถิงเชินแค่นเสียงเบา ๆ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเธอ ก้าวขายาว ๆ มุ่งหน้าไปยังลิฟต์ตรงทางเดิน
“ถ้าอยากโดนหักค่าเบี้ยเลี้ยงออกนอกสถานที่ ก็กลับไปพักที่สถานีตำรวจได้”
ตำนานแห่งโลกใต้ดินผู้เคยเด็ดขาดไร้ปรานีในชาติก่อน รีบคำนวณในใจทันทีว่าค่าเบี้ยเลี้ยงออกนอกสถานที่จะแลกนมเย็นหวานเต็มแก้วได้กี่แก้ว
“อย่าเพิ่งสิคะ! ผู้กองกู้เดินช้า ๆ หน่อย! ก็แค่สอบสวนเอง ฉันชอบถามคำถามที่สุดเลย!”
……
ชั้นสามของพิพิธภัณฑ์มีห้องทำงานร้างเรียงกันอยู่แถวหนึ่ง
เดิมทีเป็นห้องเก็บชั้นจัดแสดงเก่า ๆ ตอนนี้ถูกเคลียร์ออกมาใช้เป็นห้องสอบสวนชั่วคราว
อาจารย์เจิ้งรับผิดชอบสอบสวนรองผู้อำนวยการเฉิน ส่วนหลินหว่านไปสอบสวนหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัย
ซ่งเชียนเซี่ยแทะแอปเปิลที่หยิบติดมือมาจากเคาน์เตอร์ต้อนรับ เดินตามกู้ถิงเชินไปจนถึงหน้าห้องเก็บของห้องในสุด
ในห้องมีเพียงโคมไฟตั้งโต๊ะกำลังวัตต์ต่ำดวงเดียวที่เปิดอยู่
หลิวเฉิง ช่างบูรณะ เป็นชายวัยกลางคนอายุห้าสิบกว่า นั่งกระสับกระส่ายอยู่บนเก้าอี้พับ
พอได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็สะดุ้งโหยง