สองทุ่ม ภายในหมู่บ้านวิลล่าหรูแห่งหนึ่งในเจียงเฉิง
จ้าวเหยา อินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังที่มีผู้ติดตามนับล้าน กำลังนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ใต้ไฟเสริม ตรงหน้าผนังกระเป๋าแอร์เมสที่เรียงเต็มผนัง
“พวกคุณไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นฉันน้อยเนื้อต่ำใจแค่ไหน”
เธอถือกระดาษทิชชู ซับหางตาอย่างเสแสร้ง ทั้งที่ไม่มีน้ำตาสักหยด ในมือยังถือผลิตภัณฑ์เสริมอาหารที่อ้างว่ารักษาโรคซึมเศร้าได้
“ทุกคนคะ ตอนนั้นฉันกินตัวนี้แหละ ถึงก้าวข้ามเงามืดจากการสูญเสียเพื่อนร่วมห้องมาได้”
“หวังว่าทุกคนจะช่วยสนับสนุนร้านใหม่ของฉันกันเยอะ ๆ นะคะ ร้านนี้เป็นเหมือนความกล้าที่ทำให้ฉันกลับมาเผชิญหน้ากับชีวิตอีกครั้ง...”
ในห้องไลฟ์ คอมเมนต์วิ่งผ่านหน้าจอรวดเร็วราวกับเกล็ดหิมะ
“เหยาเหยาอย่าร้องไห้เลย พวกเราจะสนับสนุนเธอตลอดไป!”
“เพื่อนร่วมห้องจน ๆ คนนั้นก็แค่อิจฉาเธอ สมควรแล้วที่กระโดดตึก!”
“อันดับหนึ่งสายเปย์ ‘คนรักอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิง’ ส่งซูเปอร์จรวดสิบลูก!”
จ้าวเหยามองเอฟเฟกต์ของขวัญที่ระเบิดขึ้นบนหน้าจอ ในใจยิ้มร่า แต่ใบหน้ายังคงต้องรักษาความเศร้าเอาไว้
ขณะที่เธอกำลังจะอ่านสคริปต์ขายของต่อ
เสียงดังสนั่น “ปัง!”
ประตูไม้เนื้อแข็งของวิลล่าที่มีมูลค่าหนึ่งแสนหยวนถูกคนถีบเปิดจากด้านนอก
จ้าวเหยาสะดุ้งสุดตัว ขาตั้งโทรศัพท์เกือบถูกชนล้ม
เห็นคนสี่คนในชุดนอกเครื่องแบบเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
คนที่เดินนำหน้าคือหญิงสาววัยรุ่นในเสื้อฮู้ดตัวโคร่ง ปากยังคาบอมยิ้มที่เหลืออยู่ครึ่งแท่ง