ในห้องทำงานหน่วยคดีอุกฉกรรจ์ กองบัญชาการตำรวจนครบาล บรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด
กู้ถิงเชินกวาดตามองบัตรเชิญแวบเดียว สีหน้าก็เย็นชาลงทันที
“งานวันคล้ายวันสถาปนาครบรอบร้อยปีมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง?”
หลินหว่านชะโงกหน้าเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
“ศาสตราจารย์เฉิงเยี่ยนขอเชิญเพื่อนร่วมงานทุกคนจากหน่วยคดีอุกฉกรรจ์ กองบังคับการเมืองเจียงเฉิง มาร่วมเยี่ยมเยือนและให้คำแนะนำ? โดยเฉพาะสหายซ่งเชียนเซี่ย ที่ปรึกษาสืบสวนพิเศษประจำกองบัญชาการตำรวจนครบาล…”
ซ่งเชียนเซี่ยแกะเปลือกถั่วมาคาโอลีนีฮี โยนเข้าปากหนึ่งเม็ด
“ตัวเพียงพอนมาไหว้ไก่ ยังไงก็ไม่มีเจตนาดีอยู่แล้วล่ะ”
เหล่าเจิ้งเกาหัว พลางถือแก้วน้ำรักษาอุณหภูมิเดินเข้ามา
“ช่วงนี้เราตรวจสอบเขาเข้มขนาดนี้ เขาควรหดหัวทำตัวเงียบ ๆ ถึงจะถูก”
“จัดงานใหญ่โตขนาดนี้ วันงานมีอาจารย์กับนักศึกษาอยู่ในงานตั้งพันคนเป็นอย่างน้อย แถมยังมีผู้นำของเมืองด้วย เขาคงไม่กล้าถึงขั้นก่อเรื่องต่อหน้าคนมากมายหรอกมั้ง?”
กู้ถิงเชินฟาดบัตรเชิญลงบนโต๊ะอย่างแรง แววตาคมกริบ
“ไม่ว่าเขาคิดจะทำอะไร ผมจะยื่นเรื่องต่อท่านผู้อำนวยการหลี่ ขอให้หน่วยคดีอุกฉกรรจ์ปฏิเสธการเข้าร่วม”
“นอกจากนี้ ผมจะส่งตำรวจนอกเครื่องแบบไปเฝ้าตรวจรอบนอกสถานที่จัดงาน หากมีความผิดปกติให้จับกุมทันที”
พอได้ยินว่ากู้ถิงเชินจะปฏิเสธ ซ่งเชียนเซี่ยก็ร้อนใจ
เธอคว้าบัตรเชิญบนโต๊ะมาในพริบตา
“อย่าสิ ผู้กองกู้! หนูจิ้งจอกเฒ่าถึงกับระบุชื่อเราแล้วตบจดหมายท้ารบใส่หน้าแบบนี้”
“จะขี้ขลาดไม่ได้นะ!”
กู้ถิงเชินมองเธอ แววตาเต็มไปด้วยการพินิจพิจารณา
“ปกติเธอไม่ใช่คนที่กลัวความยุ่งยากที่สุดหรือ ถ้าอู้งานได้ก็ไม่มีทางทำงานล่วงเวลา วันนี้ทำไมกระตือรือร้นนัก?”
แววตาของซ่งเชียนเซี่ยลุกโชนด้วยจิตวิญญาณนักสู้
“มันจะเหมือนกันได้ยังไง เขาขี่คอเรามาขี้ใส่แล้วนะ!”