เฉียนตัวเป่าไม่ยอมปริปากไม่ว่าจะพูดยังไง
กู้ถิงเชินไม่ได้บังคับ เพียงให้เขาทิ้งขั้นตอนการจัดงานแต่งทั้งหมดกับรายชื่อบุคลากรไว้ แล้วจึงปล่อยตัวไป
หลังเฉียนตัวเป่าจากไป โจวเจิงก็เริ่มไม่พอใจ “ผู้กองกู้ จะปล่อยเขาไปแบบนี้เลยเหรอครับ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไง”
กู้ถิงเชินลุกขึ้นยืน จัดเครื่องแบบตำรวจให้เรียบร้อย
“ถ้าเขาไม่จัดงานแต่ง แล้วเราจะใช้วิธีไหนล่อคนออกมาล่ะ”
ขณะนั้นเอง อาจารย์เจิ้งถือภาพหน้าจอกล้องวงจรปิดที่เพิ่งสั่งพิมพ์เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว สีหน้าเคร่งเครียด
“ผู้กองกู้ พวกที่คอยจับตารายงานมาว่า เช้านี้โจวรั่วเสวียนไปตลาดวัสดุก่อสร้างและเคมีภัณฑ์มาครั้งหนึ่ง ซื้อสีผงอะลูมิเนียม น้ำยาขจัดสนิมอุตสาหกรรม แล้วก็น้ำยาล้างท่อเข้มข้นสูงเป็นจำนวนมาก”
ดวงตาโจวเจิงเป็นประกาย “ของพวกนี้เอาไปสกัดและผสมกัน ก็ทำสารหน่วงเผาแบบอะลูมิเนียมเทอร์มิคได้เลยนะครับ! ผู้กองกู้ แบบนี้นับเป็นหลักฐานชัดเจนได้ไหมครับ เราไปจับตัวเขาเลยเถอะ!”
“จับไม่ได้” อาจารย์เจิ้งถอนหายใจ ก่อนวางรูปหลายใบลงบนโต๊ะ
“ผมเพิ่งไปตรวจสอบมา เหตุผลของเขาฟังขึ้นมาก บ้านเก่าซอมซ่อที่เธอเช่าอยู่ท่อเสื่อมสภาพและเป็นสนิมหนัก เมื่อวานเธอยังไปลงบันทึกไว้กับสำนักงานชุมชนว่าจะซ่อมแซมกันน้ำและขจัดสนิมด้วยตัวเอง วัสดุที่ซื้อทั้งหมดเป็นของใช้ในครัวเรือนที่ถูกกฎหมายและมีขายทั่วไป แม้แต่ปริมาณที่ซื้อก็พอดีกับความต้องการปรับปรุงบ้านเก่าขนาดห้าสิบตารางเมตรเป๊ะ”
ซ่งเชียนเซี่ยกัดปลายปากกา ส่งเสียงหึในลำคอ “นี่แหละความน่ากลัวของช่างเทคนิคระดับสูง เธอคำนวณทุกย่างก้าวไว้หมดแล้ว ต่อให้เราบุกเข้าไปในบ้านตอนนี้ อย่างมากก็ทำได้แค่เอาผิดข้อหาเก็บสารเคมีโดยผิดระเบียบ กักตัวไว้ไม่กี่วันก็ต้องปล่อย”