เสียงกลไกดังก้องเหนือซากปรักหักพัง เสียงกระแสไฟฟ้าบาดหูเสียดแทงแก้วหูของทุกคน
“สวัสดีตอนกลางคืนครับ คุณตำรวจทุกท่าน”
“ดึกดื่นป่านนี้ยังอุตส่าห์มาถึงที่รกร้างห่างไกลแบบนี้ ลำบากกันจริง ๆ นะครับ”
น้ำเสียงแฝงแววหยอกเย้าอย่างไม่คิดปิดบัง
สิ้นเสียงพูด ทันใดนั้นก็มีเสียง “ครืน” ดังสนั่นจากเหนือศีรษะ
แหจับนกผืนใหญ่สีดำร่วงลงมาจากกลางอากาศอย่างแรง ด้านบนยังมีถุงทรายหนักอึ้งผูกติดอยู่สิบกว่าใบ
“หลบ!” โจวเจิงตะโกนลั่น พลางผลักลูกทีมที่อยู่ข้างตัวออกไป
หน่วยปฏิบัติการพิเศษฝึกฝนมาอย่างดี ทุกคนรีบกลิ้งหลบไปกับพื้น
แหผืนใหญ่กระแทกลงกลางลานว่างอย่างหนักหน่วง ฝุ่นฟุ้งกระจายจนแสบจมูก แม้จะไม่โดนใคร แต่ก็ทำให้แนวตั้งรับเดิมแตกกระเจิงไปหมด
แต่นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
ทันใดนั้น กระป๋องสีเพนต์บอลสิบกว่ากระป๋องก็พุ่งออกมาจากหลังกำแพงไหม้เกรียมรอบด้าน
“ปัง ปัง ปัง—”
สีสันหลากหลายระเบิดกลางรัตติกาล สาดใส่หน่วยปฏิบัติการพิเศษหลายคนจนเปื้อนไปทั้งตัว เหลืองบ้าง เขียวบ้าง แดงบ้าง ราวกับที่นี่กลายเป็นจุดพ่นสีที่เละเทะสุด ๆ
โจวเจิงโมโหจนกระทืบเท้า ปาดสีเขียวบนใบหน้าออก
“ไอ้สารเลวนี่เล่นเกม CS ของจริงอยู่หรือไง! ถ้าแน่จริงก็ออกมาสู้กันตัวต่อตัวสิ!”
เสียงกลไกจากลำโพงยังคงดังต่อไป พร้อมเสียงหัวเราะที่ยิ่งได้ใจ
“ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้สร้างบรรยากาศครับ ทุกท่านอย่าถือสาเลย”