ในรถบัญชาการ กู้ถิงเชินจ้องหน้าจอเขม็ง
“ซ่งเชียนเซี่ย! ถอยออกมา!”
“ฉันไม่เป็นไร พวกคุณอย่าเข้ามา!”
ซ่งเชียนเซี่ยตวาดลั่น
เธอใช้ไม้ถูพื้นบนรถทำความสะอาดทุบสถานีดับเพลิงขนาดจิ๋วตรงมุมกำแพงจนแตก จากนั้นดึงถุงทรายดับเพลิงสีแดงสองถุงออกมาฉีก แล้วเททรายทั้งหมดลงตรงกลางกลุ่มควันขาว
แต่แค่นั้นยังไม่พอ
บริเวณที่ถูกทรายกลบยังคงพ่นควันขาวออกมาไม่หยุด
หลินหว่านรีบไปหยิบถังดับเพลิงเคมีแห้งมา ดึงสลัก กดคันบีบ แล้วฉีดใส่กองทรายนั้นอย่างไม่ยั้ง
เครื่องหมอกแห้งยังไม่ทันพ่นหมอกออกมา ถังดับเพลิงกลับทำให้บรรยากาศในที่เกิดเหตุเหมือนลอยอยู่ท่ามกลางเมฆหมอกเสียอย่างนั้น
หลินหว่านดึงซ่งเชียนเซี่ยถอยหลัง
“ของนั่นจะระเบิดอีกไหม?!”
ซ่งเชียนเซี่ยเบ้ปากอย่างหวาดเสียว
“ถ้าช้าไปอีกสิบวินาที คนในห้องจัดเลี้ยงวันนี้คงกลายเป็นเนื้อย่างกันหมดแล้ว”
อีกด้านหนึ่ง โจวเจิงกดโจวรั่วเสวียนลงกับพรมเรียบร้อยแล้ว
แต่โจวรั่วเสวียนกลับไม่ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย
เธอเอียงหน้ามองกองทรายที่ไม่ติดไฟอยู่บนพื้น แล้วพึมพำเสียงเบา
“ไม่ติดไฟก็ดีแล้ว”
ซ่งเชียนเซี่ยยืนอยู่ข้าง ๆ กลอกตาใส่อย่างเหลือเชื่อ
“คุณนี่ช่างขัดแย้งในตัวเองจริง ๆ นะ”
“คุณเป็นคนผสมสารความบริสุทธิ์สูงนั่นเองแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับดีใจที่มันไม่ติดไฟ?”
“คุณเป็นคนวางเพลิงแบบแมวของชเรอดิงเงอร์หรือไง?”
โจวรั่วเสวียนเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไร
กู้ถิงเชินวิ่งเหยาะ ๆ มาจากรถบัญชาการด้านนอก
เขามองโจวรั่วเสวียนที่ถูกควบคุมตัวอยู่ แล้วมองกองทรายบนพื้น