หอประชุมใหญ่แห่งงานร้อยปีทั้งหลังจมดิ่งสู่ความมืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเองภายในเวลาเพียงหนึ่งวินาที
แหล่งกำเนิดแสงทั้งหมดถูกตัดขาด แม้แต่ไฟฉุกเฉินบอกทางก็ไม่สว่างขึ้น
หลังความเงียบงันชั่วขณะ เสียงอุทานและเสียงกรีดร้องก็ดังระเบิดขึ้นจากฝูงชน
“เกิดอะไรขึ้น ไฟดับหรือเปล่า”
“ให้ตายเถอะ ตกใจหมด ใครเหยียบเท้าฉัน”
“ฝ่ายสนับสนุนทำอะไรกันอยู่ งานวันคล้ายวันสถาปนาครบร้อยปีทั้งที ยังเกิดเรื่องไฟดับแบบนี้อีก!”
เสียงบ่นของนักศึกษาปะปนกับเสียงตำหนิของผู้บริหารมหาวิทยาลัย หอประชุมทั้งหลังก็พลันตกอยู่ในความโกลาหล
ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว
ครืน—ครืน—ครืน—
เสียงดังสนั่นทุ้มหนักหกครั้งดังต่อเนื่องมาจากรอบทิศ
ประตูบานคู่ทั้งหกของหอประชุมมีแผ่นโลหะกันจลาจลหนาสิบเซนติเมตรเลื่อนลงมาพร้อมกัน
เสียงกลไกขบเข้าหากันดัง “แกร๊ก” ชวนเสียวฟันหลายครั้ง
อุปกรณ์ล็อกแบบไฮดรอลิกเริ่มทำงานเต็มรูปแบบ
หอประชุมใหญ่แห่งงานร้อยปีทั้งหลังกลายเป็นถังเหล็กปิดสนิทไร้ช่องให้อากาศผ่านในพริบตา
กู้ถิงเชินที่เพิ่งเดินมาถึงใต้ห้องทำการด้านนอกประตู ได้ยินเสียงดังสนั่นแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
เขาหันกลับฉับพลัน แล้ววิ่งสุดฝีเท้ากลับไปยังประตูหน้าหอประชุมราวกับเสือชีตาห์
“ปัง!”
กู้ถิงเชินเตะประตูอย่างแรง ประตูโลหะหนาหนักไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ไม่มีแม้แต่เสียงสะท้อนกลับมา
“โจวเจิง! พาคนมา! ประตูหน้าถูกล็อกตายแล้ว!”
เสียงโจวเจิงที่เต็มไปด้วยความร้อนใจดังมาจากหูฟัง