รปภ. เหลือบมองตัวเลขบนหลักฐานแสดงทรัพย์สิน สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ยุคนี้ คนที่ควักเงินสดก้อนโตออกมาเล่นแบบนี้ล้วนเป็นเจ้ามือใหญ่ทั้งนั้น
เขากดไมค์หูฟังรายงานสองสามคำ จากนั้นก็ถอยไปหนึ่งก้าว เปิดทางให้
“เชิญทั้งสองท่านด้านในครับ พี่ฮุ่ยรออยู่ที่ชั้นใต้ดินสอง”
ประตูสีทองบานหนาของคลับเปิดออก
เสียงเพลงดังกระหึ่มกับแสงสปอตไลต์เจิดจ้าสาดเข้าปกคลุมทั้งสองคนทันที
ภายในโถงใหญ่เต็มไปด้วยผู้คนแต่งตัวหรูหรา ชายหญิงสารพัดสไตล์ถือแชมเปญเดินขวักไขว่
ทั้งสองเดินตามหัวหน้าพนักงานไปทางลิฟต์
ซ่งเชียนเซี่ยเดินตามหลังกู้ถิงเชินอยู่ครึ่งก้าว ลูกตาเริ่มกลอกไปมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะพึมพำว่า
“หน้าประตูมีกล้องมุมกว้างอยู่ซ้ายขวาฝั่งละตัว เหนือด้านหลังเคาน์เตอร์บาร์มีกล้องรูเข็มซ่อนอยู่”
“ตรงบันไดลงชั้นใต้ดินหนึ่ง รปภ. ผลัดกันลาดตระเวนทุกห้านาที แต่ละคนมีไม้ช็อตไฟฟ้าแรงสูงติดตัว”
“ประตูทางหนีไฟทางซ้ายนั่นเป็นของปลอม ข้างในเป็นช่องลับ”
กู้ถิงเชินชะงักฝีเท้า
ระบบรักษาความปลอดภัยของคลับแห่งนี้เข้มงวดยิ่งกว่ากองบัญชาการตำรวจนครบาลเสียอีก แม้แต่เขายังต้องสังเกตอย่างละเอียดถึงจะเห็นประตูลับ แต่ผู้หญิงคนนี้กลับมองออกตั้งแต่แวบแรก
“ผู้ช่วยซ่ง ตาไวไม่เบาเลยนะครับ”
กู้ถิงเชินเอียงหน้าเข้ามา ลดเสียงลงจนแทบเป็นกระซิบ
ซ่งเชียนเซี่ยดันแว่นขึ้น พลางหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง
“พ่อหนุ่มกู้ ฉันเคยทำงานแผนกป้องกันการสูญหายของซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ ๆ มาก่อนค่ะ”