คดีปลอมแปลงเอกสารของศูนย์เทคโนโลยีเทียนฉงปิดฉากลงชั่วคราว
กู้ถิงเชินยืนอยู่หน้าห้องทำงานหมายเลขหนึ่ง สายตาเย็นเยียบจับจ้องไปยังปลายทางเดิน
แผ่นหลังในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มเนี้ยบกริบของเฉิงเยี่ยนหายลับไปตรงหัวมุมแล้ว
หนูจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้เจ้าเล่ห์เกินไป ตัดหลักฐานโดยตรงที่ใช้เอาผิดได้ทิ้งจนเกลี้ยง
แต่คนของหน่วยคดีอุกฉกรรจ์ก็ไม่ใช่พวกอ่อนหัด
อาจารย์เจิ้งโมโหจนฟาดโน้ตบุ๊กในมือลงบนโต๊ะเสียงดังโครม
“ผู้กองกู้ จะปล่อยเขาไปแบบนี้เหรอครับ”
กู้ถิงเชินกวาดสายตามองทุกคนที่อยู่ในห้อง
“ที่ปล่อยเขาไป เพราะหลักฐานที่มีตอนนี้เอาผิดเขาในศาลไม่ได้จริง ๆ”
“แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าตำรวจจะปล่อยเขาไป”
“ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป จับตาดูเฉิงเยี่ยนตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง!”
หน่วยคดีอุกฉกรรจ์ทั้งหน่วยกลับมาทำงานกันต่อ เสียงแป้นพิมพ์และเสียงโทรศัพท์ดังสลับกันไปทั่วห้อง
มีเพียงซ่งเชียนเซี่ยที่กำลังคิดคำนวณอยู่ในหัวว่า สุดสัปดาห์นี้จะไปกินมื้อดี ๆ ที่ไหนเพื่อให้รางวัลตัวเอง
สุดสัปดาห์ในเจียงเฉิง อากาศแจ่มใสอย่างหาได้ยาก
ในที่สุดซ่งเชียนเซี่ยก็ได้ต้อนรับวันหยุดสุดสัปดาห์สองวันที่เธอโปรดปราน
ไม่ต้องเขียนรายงาน ไม่ต้องเห็นหน้าผู้กองกู้ที่เย็นชาเหมือนเครื่องทำความเย็น
เธอสวมชุดลำลอง เดินเรื่อยเปื่อยเข้าไปในห้างสรรพสินค้าว่านเซียงใจกลางเมือง
ถนนสายอาหารเต็มไปด้วยผู้คน เสียงจอแจครึกครื้น
ซ่งเชียนเซี่ยถือแก้วชานมหวานเต็มระดับไว้ในมือ จ้องร้านขายไส้กรอกหมูดำย่างเจ้าดังไม่วางตา
แถวยาวเหยียดถึงสิบเมตร แถมยังติดอันดับร้านที่ต้องกินให้ได้ด้วย!
ในฐานะแฮกเกอร์ระดับสุดยอดที่ชาติก่อนกินได้แค่บิสกิตอัดแท่งกับอาหารเสริมรสจืดชืด