ลานหน้าศูนย์แสดงสินค้าตกอยู่ในความโกลาหลไปหมดแล้ว
เหล่าภรรยามหาเศรษฐีในชุดราตรีหรูหราพากันยกชายกระโปรง วิ่งหนีออกไปทั้งล้มลุกคลุกคลาน
เหล่าเจ้าของธุรกิจในชุดสูทเนี้ยบวิ่งจนรองเท้าหลุดหายไปคนละข้าง ไม่เหลือมาดให้เห็นแม้แต่น้อย
ภายในหอประชุมมีเสียงสัญญาณเตือนภัยของตำรวจดังระงม เสียงสัญญาณเตือนควันแหลมสูงดังไม่หยุด
สายน้ำจากระบบดับเพลิงบนเพดานพ่นกระจายอย่างบ้าคลั่ง จนพรมแดงเปียกเละไปหมด
“ผู้กองกู้!” ตำรวจจากสถานีประจำพื้นที่ที่มาถึงก่อนวิ่งเข้ามาหา ทั้งเหงื่อท่วมตัว
“ข้างในเกิดอะไรขึ้น!” กู้ถิงเชินตะโกนถาม
“ไม่ทราบครับ! จู่ ๆ ไฟก็ดับ แล้วระเบิดควันน้ำตาก็ระเบิดขึ้นพร้อมกันตามมุมต่าง ๆ หลายจุด”
“มีคนตะโกนว่ามีโจรปล้น ฝูงชนก็แตกตื่นกันทันที”
“กระจกกันกระสุนตรงกลางห้องจัดแสดงถูกทุบแล้วครับ! แต่ควันหนามาก มองข้างในไม่เห็นเลย!”
“มีคนบาดเจ็บหรือเสียชีวิตเท่าไร?”
“ตอนนี้ยังไม่พบผู้เสียชีวิตครับ แต่มีคนบาดเจ็บเล็กน้อยจากเหตุเหยียบกันหลายสิบคน รถพยาบาลกำลังมาแล้วครับ”
ไม่มีคนตายงั้นหรือ?
ซ่งเชียนเซี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ผิดปกติเกินไปแล้ว
มือปฏิบัติการของนกเค้าราตรีเป็นเหมือนเครื่องจักรที่ไม่เคยปล่อยให้ใครรอดชีวิต
ยิ่งยืนยันข้อสันนิษฐานของเธอว่า นี่คือละครเวทีที่จัดเตรียมขึ้นมาเพื่ออวดฝีมือ
กู้ถิงเชินพาโจวเจิงกับซ่งเชียนเซี่ยฝ่ากระแสฝูงชนที่กำลังกรีดร้อง พุ่งตรงเข้าไปในห้องจัดแสดงหลัก
ไฟฉุกเฉินภายในหอประชุมกะพริบส่องแสงสีขาวซีด
พื้นเกลื่อนกลาดไปด้วยรองเท้าส้นสูงที่ถูกเหยียบหลุด แก้วไวน์แดงแตกกระจาย และอาหารเลิศรสที่ร่วงหล่นอยู่ทั่วพื้น