ไวเปอร์เอนกายพิงรถเข็น ยิ้มอย่างเย็นชาแฝงเจตนาร้าย
แววตาของกู้ถิงเชินเย็นเยียบลง
มือทั้งสองข้างกำเป็นกรงเล็บ มั่นใจได้เลยว่าเขาสามารถบิดหัวบอดี้การ์ดคนนี้ให้เอียงได้ภายในครึ่งวินาที
ใครจะคิดว่าไม่ทันที่กู้ถิงเชินจะได้ลงมือ
ซ่งเชียนเซี่ยก็ทนไม่ไหวเสียก่อน
เธอฟาดไฟแช็กซิปโปในมือลงบนโต๊ะ
ชี้หน้าด่ากราดใส่นกฮูกเทา
“การประมูลก้นห้วยลึกของพวกคุณนี่ ตกลงจะเอาความยุติธรรมไว้ที่ไหนกันแน่!”
“คนขาพิการคนนี้พกปืนเข้ามาก็แล้วไป ยังกล้าชี้ปืนใส่ฉันอีกเหรอ? ฉันเป็นผู้ช่วยอันดับหนึ่งของคุณกู้นะ!”
“แล้วนาฬิกาพองแต้มเรือนนั้นอีก! นั่นเป็นของชั้นยอดที่นายจ้างของเรานำมาเอง! ฝ่ายจัดงานคุมสถานที่แค่นี้ยังไม่ได้ ปล่อยให้คนบ้าคนนี้ขว้างปาข้าวของตามใจชอบได้ยังไง!”
“นายจ้างของเราจ่ายค่าเข้างานเป็นวีไอพีนะ!”
เสียงตะโกนดังก้องไปทั่วห้องโดยสารเรือ
ผู้ซื้อทั้งงานต่างอึ้ง ไม่มีใครเคยเห็นผู้หญิงคนไหนกล้าอาละวาดในถิ่นของนกเค้าราตรีขนาดนี้
นกฮูกเทาบนเวทีโกรธจนหน้าเขียว
“เธอเป็นตัวอะไร ถึงกล้ามาตะโกนโหวกเหวกที่นี่!”
“ฉันก็เป็นยายทวดของเธอไง!”
ซ่งเชียนเซี่ยเปิดฉากเต็มกำลัง เตะเก้าอี้ข้าง ๆ จนล้มคว่ำ
“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าพวกคุณกำลังวางแผนอะไรอยู่!”
“วันนี้สมคบคิดกันมาเล่นละครตบตาใช่ไหม? จงใจทำบัตรผ่านประตูชั้นยอดของพวกเราให้พัง เพื่อจะเล่นดำกินดำงั้นเหรอ!”
เหล่าผู้ซื้อเริ่มกระซิบกระซาบกัน
ในโลกใต้ดิน ใครบ้างไม่รู้ว่าไวเปอร์กับนกเค้าราตรีไม่ลงรอยกัน แต่เรื่องวุ่นวายวันนี้มองอย่างไรก็เหมือนจงใจวางแผนกลั่นแกล้ง
ซ่งเชียนเซี่ยเห็นว่าบรรยากาศเริ่มได้ที่แล้ว จึงชี้ไปทางนกฮูกเทา ก่อนหันไปพูดกับไวเปอร์ว่า
“ไม่อย่างนั้นก็เป็นเขาจงใจวางแผน สับเปลี่ยนของของพวกเรา แล้วหลอกให้คุณเป็นคนจ่ายเงินฟรี!”