มหาวิทยาลัยหลงเฉิง
งานเลี้ยงฉลองวันปีใหม่ยังไม่จบ เจียงเหยียนก็ชิงออกมาก่อนแล้ว
เมื่อครู่ แฟนสาวของเขา หลี่ซืออิน เต้นแนบชิดกับหลิวปอ ประธานสภานักศึกษาหนุ่มหล่ออยู่บนเวที ต่อหน้าสายตานักศึกษาเกือบพันคน ท่ามกลางเสียงเชียร์โห่ร้อง พอเพลงจบ หลี่ซืออินยังประคองใบหน้าหลิวปอแล้วหอมแก้มเขาแรง ๆ อีกด้วย
เจียงเหยียนไม่ได้ถูกสวมเขา เพราะก่อนงานเลี้ยงเริ่ม เขาได้รับข้อความบอกเลิกจากหลี่ซืออินแล้ว เป็นการบอกเลิกฝ่ายเดียว
เด็ดขาดมาก หลังส่งข้อความบอกเลิก หลี่ซืออินก็บล็อกเจียงเหยียนทันที ราวกับกลัวจะติดอะไรสกปรกจากเขา
“หวังว่าในอนาคตเธอจะไม่เสียใจก็แล้วกัน!” เจียงเหยียนเดินไปตามทางเล็ก ๆ ใต้ม่านราตรี ในใจอดรู้สึกไม่ยินยอมอยู่บ้างไม่ได้ แต่จะทำอะไรได้ล่ะ หลิวปอเป็นลูกชายคนเดียวของประธานบริษัทมหาชน อนาคตก็ต้องสืบทอดทรัพย์สินนับหมื่นล้าน ในบรรดานักศึกษาหลายพันคนทั้งมหาวิทยาลัย มีไม่ถึงห้าคนที่เทียบชั้นกับหลิวปอได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเขาที่เติบโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
เมื่อกลับถึงหอพัก 1818 เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนของเจียงเหยียนกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ดูข้อมูลอาชีพในเกม “จุดสูงสุด” รวมถึงประสบการณ์เล่นเกมของผู้เล่นทดสอบภายใน
ราวหนึ่งร้อยปีก่อน เทคโนโลยีเกมออนไลน์เสมือนจริงก็พัฒนาใกล้สมบูรณ์แล้ว เกมเสมือนจริงหลากหลายรูปแบบแพร่หลายไปทั่วโลก จนกระทั่งหนึ่งปีก่อน เกมชื่อ “จุดสูงสุด” ก็ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน โดยอ้างว่าจำลองโลกจริงได้ถึง 99% และในช่วงทดสอบภายในก็พิชิตใจผู้เล่นระดับแนวหน้าจากทุกประเทศทั่วโลกได้สำเร็จ!
เมื่อ “จุดสูงสุด” เปิดตัว หุ้นของบริษัทเกมยักษ์ใหญ่ต่าง ๆ ก็ร่วงลงครึ่งหนึ่งทันที พวกเขาพยายามสกัดกั้นอย่างบ้าคลั่ง หวังให้ “จุดสูงสุด” ล้มเหลวก่อนการทดสอบภายในจะสิ้นสุดลง แต่ผลสุดท้ายกลับเป็นว่า “จุดสูงสุด” ได้รับการสนับสนุนเต็มกำลังจากกว่า 200 ประเทศทั่วโลก โฆษณาที่โหมกระหน่ำราวกับโรคระบาดยังแผ่ไปทั่วทุกสารทิศ ผู้ผลิตเกมรายใหญ่ไม่มีทางต้านทานได้ ต้องเปลี่ยนสายธุรกิจหรือไม่ก็ล้มละลาย!
และคืนนี้ เวลา 00:00 น. “จุดสูงสุด” จะเปิดให้เล่นทั่วโลกแล้ว!
“เจียงเหยียนกลับมาแล้ว คืนดีกับหลี่ซืออินได้หรือเปล่า?” จ้าวซานซาน หัวหน้าหอพักเห็นเจียงเหยียนก็ถามด้วยความเป็นห่วง
“เลิกก็เลิกไป ถ้าส่งผลกับการเล่นเกมขึ้นมาจะแย่เอา!” เหลยหู่พูดเสียงห้าว เขาไม่ชอบหลี่ซืออินมานานแล้ว รู้สึกว่าเธอชอบทำตัวเกินเหตุ
ซุนไฉเหรินก็พูดขึ้นว่า “เจียงเหยียน ‘จุดสูงสุด’ เป็นเกมระดับมหากาพย์ที่เปิดให้เล่นทั่วโลกเลยนะ ถ้าเล่นได้ดี แค่ขายอุปกรณ์กับหนังสือสกิลสักสองสามชิ้นก็เป็นอิสระทางการเงินแล้ว ถึงตอนนั้นผู้หญิงแบบไหนจะหาไม่ได้?”
“ขอบใจนะ” เจียงเหยียนรู้สึกดีขึ้นมาก
แฟนสาวหักหลังเขาได้ แต่ลูกบุญธรรมไม่มีวันทำแบบนั้น
เขาสูดหายใจลึก ๆ ปลุกใจตัวเองให้ฮึดขึ้น “หลี่ซืออินเป็นอดีตไปแล้ว หลังเที่ยงคืน พวกเจ้าจงร่วมรบใน ‘จุดสูงสุด’ ไปกับบิดาบุญธรรมอย่างข้า!”
“บังอาจ! กล้ากลับหัวกลับหางเช่นนี้!” จ้าวซานซานกับอีกสองคนโกรธจัด พุ่งเข้ามารุมซ้อมเขาทันที
หลังจากโวยวายกันอยู่พักหนึ่ง เจียงเหยียนก็เอนตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า ข้างหมอนมีหมวกเกมเสมือนจริงสีเงินขาว รูปทรงล้ำสมัยวางอยู่
เจียงเหยียนลูบหมวกแล้วถามว่า “พวกนายศึกษากันมาครึ่งปีแล้ว คิดจะเล่นอาชีพอะไรกัน?”
จ้าวซานซานเกร็งต้นแขนโชว์กล้ามทันที “ฉันกับเหลยหู่เลือกนักรบ!”
“ฉันเลือกนักธนู!” ซุนไฉเหรินยิ้มเขิน ๆ “พวกนายก็รู้ ฉันยิงแม่นเป็นพิเศษ”
เจียงเหยียนยิ้ม “ดีเลย ถึงตอนนั้นเสี่ยวหู่หู่กับเสี่ยวซานซานก็ยืนรับมอนสเตอร์ข้างหน้า ส่วนไฉเหริน นายก็อยู่ข้างหลังแล้วตั้งใจยิงพวกเขาให้เต็มที่เลย!”
“พรวด ฮ่า ๆ ๆ...”
ทั้งสามคนหัวเราะกันครืน
“เจียงเหยียน นายจะเลือกอะไร?” เหลยหู่ถาม
“เลือกนักบวชไหม จะได้ฮีลฉันกับเหลยหู่!” จ้าวซานซานเสนอ
“มีฉันยิงอยู่ข้างหลังแล้ว พวกนายยังอยากได้น้ำนมล้างหน้าอีก หน้าด้านจริง ๆ!” ซุนไฉเหรินไม่พอใจ “เจียงเหยียน นายเลือกจอมเวท แล้วคอยเผาให้ยับก็พอ!”
“นักฆ่าก็ไม่เลวนะ ช่วยล่อมอนสเตอร์ให้พวกเราได้” เหลยหู่หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์
“ฉันได้หมด ไม่เลือกมาก” ก่อนหน้านี้เจียงเหยียนก็เคยเล่นเกมออนไลน์เสมือนจริงมาหลายเกม ไม่ได้มีอาชีพไหนที่ชอบเป็นพิเศษ
“งั้นค่อยดูสถานการณ์แล้วเลือกก็แล้วกัน” จ้าวซานซานว่า
“ว้าว มีผู้เล่นทดสอบภายในปล่อยข้อมูลเด็ดออกมาอีกแล้ว!” ซุนไฉเหรินร้องขึ้นกะทันหัน “ในถ้ำเหมืองของหมู่บ้านเริ่มต้น นอกจากมอนสเตอร์ทั่วไปแล้ว ยังขุดแร่ได้ด้วย ยิ่งลงไปลึก คุณภาพแร่ก็ยิ่งดี!”
“บ้าจริง ผู้เล่นทดสอบภายในพวกนี้มันเฮงซวยจริง ๆ ไม่ถึงนาทีสุดท้ายก็ไม่ยอมปล่อยข้อมูล!” เหลยหู่ด่าอย่างโมโห
“กลัวก็แต่จะยังมีคนกั๊กข้อมูลอยู่” จ้าวซานซานถอนหายใจ “ยังดีที่ช่วงทดสอบภายในเปิดแค่หมู่บ้านเริ่มต้น พอออกจากหมู่บ้านแล้ว ทุกคนก็ยังพอจะเริ่มต้นจากจุดเดียวกัน!”
ทั้งสี่คุยเล่นกันไปเรื่อย จนเวลาล่วงมาถึง 23:59 อย่างรวดเร็ว
เจียงเหยียนสวมหมวกเกม สูดหายใจลึกแล้วนับถอยหลังเงียบ ๆ
“พี่น้อง สู้ ๆ!”
“‘จุดสูงสุด’ ฉันมาแล้ว!”
เสียงอึกทึกจากด้านนอกดังแว่วมาอย่างเลือนราง สติของเจียงเหยียนค่อย ๆ จมดิ่งสู่ความมืด
ทันใดนั้น แสงดาวหลากสีก็เบ่งบานตรงหน้าเจียงเหยียน เขารู้สึกว่าสติของตนราวกับทะลุผ่านระยะทางนับไม่ถ้วนปีแสง ก่อนจะมาถึงแท่นบูชาโบราณแห่งหนึ่งในที่สุด
แท่นบูชาลอยอยู่ท่ามกลางความมืด เทวดาผู้มีผมสีเงินขาวยาวสลวยและบุคลิกสง่างามองค์หนึ่งร่อนลงมาจากฟากฟ้า
เหนือศีรษะของเทวดายังมีเครื่องหมายอัศเจรีย์สีขาวลอยอยู่!
“ยินดีต้อนรับสู่ ‘จุดสูงสุด’ ฉันคือเทวดานำทางของคุณ ผู้เล่นโปรดตั้งชื่อให้ตัวเอง” เทวดานำทางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“เจียงไท่กง!” เจียงเหยียนตอบทันที “จุดสูงสุด” ใช้ระบบชื่อไม่ซ้ำกันหนึ่งคนต่อหนึ่งชื่อ ถ้าพูดช้าไป ชื่อนี้ต้องถูกคนอื่นแย่งไปแน่
“ตั้งชื่อสำเร็จ” เทวดานำทางสะบัดมือเรียวงาม รูปสลักหินหลายตัวก็ผุดขึ้นมารอบแท่นบูชา “โปรดเลือกอาชีพของคุณ”
อาชีพเริ่มต้นใน “จุดสูงสุด” มีเพียงห้าอาชีพ ได้แก่ นักรบ จอมเวท นักบวช นักธนู และนักฆ่า!
สายตาของเจียงเหยียนกวาดไปมาระหว่างรูปสลักหลายตัว เขาตัดนักรบกับนักธนูออกก่อน ส่วนจอมเวท นักบวช และนักฆ่านั้น เขาไม่เกี่ยงจริง ๆ กำลังคิดจะเลือกสักอาชีพแบบสุ่ม ๆ อยู่แล้ว จู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นเครื่องหมายอัศเจรีย์สีขาวเหนือศีรษะเทวดานำทางกำลังเปล่งแสงระยิบระยับ
ไอ้นี่มันอะไรกัน?
เจียงเหยียนจ้องเครื่องหมายอัศเจรีย์สีขาว แล้วก็เห็นตัวอักษรแถวหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือมัน: เทวดานำทางชื่นชอบบทกวี หากมีบทกวีที่เปี่ยมด้วยอารมณ์ นางจะไม่หวงอาชีพที่หายากยิ่งกว่าไว้
นี่มัน... เจียงเหยียนมองข้อความนั้น จากตกตะลึงกลายเป็นยินดี
นี่เราได้พลังโกงมาแล้วเหรอ?
หรือเพราะเราอยู่หอพัก 1818 ถึงได้ปลุกดวงตาทองคำขึ้นมา?
เจียงเหยียนข่มความดีใจ สูดหายใจลึกซ้ำ ๆ แล้วรื้อฟื้นบทกวีต่าง ๆ ที่เคยเรียนมาอย่างรวดเร็ว
ไม่นานเขาก็ตัดสินใจเลือก เจียงเหยียนขับเสียงท่องอย่างกังวานว่า “กลางทะเลอันกว้างใหญ่ คลื่นลมพัดพาเมฆดำม้วนเข้ามา! ระหว่างเมฆดำกับท้องทะเล นกนางแอ่นทะเลราวสายฟ้าสีดำ กำลังโผบินอย่างหยิ่งผยอง...”
“นกนางแอ่นทะเลร้องกู่ก้อง โผบินดุจสายฟ้าสีดำ พุ่งทะลุเมฆดำรวดเร็วปานลูกศร ปีกกวาดละอองคลื่นให้กระเซ็น...”
“นี่คือนกนางแอ่นทะเลผู้กล้า ท่ามกลางทะเลคำรามและสายฟ้า ยังคงโผบินอย่างหยิ่งผยอง นี่คือผู้พยากรณ์แห่งชัยชนะที่กำลังกู่ร้อง จงปล่อยให้พายุโหมกระหน่ำยิ่งกว่านี้!”
บทกวี “นกนางแอ่นทะเล” ก้องกังวานไปทั่วแท่นบูชา ด้วยน้ำเสียงท่องที่สูงต่ำมีจังหวะ หนักแน่นและทรงพลังของเจียงเหยียน รอยยิ้มตามหน้าที่บนใบหน้าเทวดานำทางพลันเผยความตื่นเต้นและยินดีอย่างมีชีวิตชีวา!
【ติ๊ง: ค่าความชื่นชอบของเทวดานำทางที่มีต่อคุณ +100!】
“โปรดเลือกอาชีพของคุณ” เทวดานำทางยิ้มพลางโบกมือ รูปสลักสีน้ำตาลเทาทั้งห้าตัวราวกับถูกแต่งแต้มด้วยสีสัน ตอนนี้กำลังเปล่งประกายสีทองเจิดจ้า
เจียงเหยียนเบิกตากว้างมองดู
รูปสลักนักรบกลายเป็นอาชีพหายาก: นักรบคลั่ง!
รูปสลักจอมเวทกลายเป็นอาชีพลับ: ทรราชสายฟ้า!
รูปสลักนักบวชกลายเป็นอาชีพหายาก: ผู้สรรเสริญแสงศักดิ์สิทธิ์!
รูปสลักนักธนูกลายเป็นอาชีพหายาก: มือหน้าไม้!
รูปสลักนักฆ่ากลายเป็นอาชีพหายาก: ผู้ย่างกรายในรัตติกาล!
เจียงเหยียนดีใจสุดขีด
อาชีพลับหนึ่งอาชีพ อาชีพหายากอีกสี่อาชีพ!
มันจะสุดยอดเกินไปแล้ว!
เขาตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ สายตากวาดไปมาระหว่างรูปสลักทั้งห้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่รูปสลักอาชีพลับเพียงหนึ่งเดียวแทบจะทันที!
“ทรราชสายฟ้า!!”