*
วันรุ่งขึ้น คนของตระกูลป๋อก็เก็บข้าวของเตรียมย้ายออกไปจริง ๆ
คุณป๋อเป็นคนรักหน้าตา กลัวว่าถ้าพวกเขาไม่รีบย้ายออก ลู่หวังจะทำเรื่องนี้ให้คนทั้งจิงซื่อรู้กันทั่ว ถึงตอนนั้นเขาคงเสียหน้าอย่างสิ้นเชิง
ตระกูลป๋อมีคนรับใช้ไม่น้อย แถมข้าวของก็มีมาก เสียงเก็บของจากวิลล่าฝั่งนั้นจึงดังไม่น้อย
ตอนหยุนอู้เดินผ่านขอบหน้าต่างตรงทางเดิน ก็เห็นเหล่าคนรับใช้ทยอยเดินออกมาจากหน้าประตูวิลล่าฝั่งนั้น แต่ละคนต่างหอบข้าวของกันอยู่
เธอหยุดยืนมองอยู่หน้าหน้าต่าง เห็นคุณป๋อกับคุณนายป๋อเดินออกจากบ้าน แล้วขึ้นรถหรูคันหนึ่ง
หยุนอู้กำลังจะเดินจากไป หางตาพลันเหลือบเห็นเงาร่างสองสายอยู่ข้างกำแพงด้านหลังวิลล่า
ดูเหมือนจะเป็น…ป๋อเหยียนถิงกับเถียนเถียนหรือเปล่า?
หยุนอู้มองไปทางนั้น พริบตาเดียวร่างก็แข็งทื่อ ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นทีละน้อยจากลำคอจนถึงแก้ม ลามไปถึงใบหู
แม้จะมีสิ่งของบังอยู่ มองเห็นเพียงท้ายทอยของป๋อเหยียนถิงกับใบหน้าครึ่งซีกของเถียนเถียน แต่หยุนอู้ก็เดาออกทันทีว่า…
ป๋อเหยียนถิงกับเถียนเถียนกำลัง…กำลัง…แค่ก ๆ ๆ ๆ ถึงได้หลบอยู่หลังกำแพง ทั้งที่เป็นเวลากลางวันแสก ๆ…
หยุนอู้รู้สึกกระอักกระอ่วนสุด ๆ รีบหันหลังเดินหนีทันที
แต่พอหันกลับมา เธอก็ชนเข้ากับอ้อมอกเย็นเยียบอ้อมหนึ่ง
“โอ๊ย…”
หยุนอู้ร้องออกมาเบา ๆ แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของลู่หวัง