*
เช้าตรู่วันต่อมา หยุนอู้ถูกจีเยี่ยนปลุกขึ้นมา เธอยังสะลึมสะลืออยู่ ก็ถูกอุ้มไปแปรงฟันล้างหน้า
จากนั้นเธอก็เปลี่ยนเป็นชุดที่จะใส่ออกไปข้างนอกอย่างงัวเงียอีกครั้ง จีเยี่ยนดูแลเธอเก่งมาก ทั้งเปลี่ยนเสื้อผ้าและหวีผมก็คล่องมือขึ้นมากแล้ว เขาจัดการแต่งตัวให้หยุนอู้เสร็จในพริบตา
หยุนอู้ยังง่วงอยู่บ้าง เธอขยี้ตาแล้วถามเสียงอู้อี้ว่า
“อาเยี่ยน วันนี้ฉันต้องออกไปข้างนอกเหรอ?”
“วันนี้จะพาเธอไปบริษัท ลืมแล้วหรือ?”
จีเยี่ยนหัวเราะเบา ๆ หยุนอู้ถึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเขาบอกว่าจะพาเธอไปบริษัทด้วยกันวันนี้
หยุนอู้ลูบชุดกระโปรงที่เพิ่งเปลี่ยนมา ดูเหมือนจะเป็นชุดกระโปรงยาวแบบผูกเชือก
แก้มของเธอแดงระเรื่อ มือกำชายกระโปรงไว้ ริมฝีปากสีชมพูเผยอเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่กล้าพอ สุดท้ายจึงกลืนคำพูดนั้นกลับลงไป
เดิมทีหยุนอู้อยากบอกจีเยี่ยนว่า คราวหน้าให้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเองก็ได้
แต่เธอกลัวว่าจีเยี่ยนจะไม่พอใจ เพราะก่อนมาจิงซื่อ เธอเคยพูดเรื่องนี้กับเขาแล้ว แต่ตอนนั้นเขาก็ไม่พอใจขึ้นมาจริง ๆ หยุนอู้ต้องง้อเขาอยู่นานเลย
เพราะอย่างนั้นเธอจึงยังไม่พูดดีกว่า รอให้ดวงตาหายดีแล้ว เธอก็ไม่ต้องรบกวนจีเยี่ยนอีก
“จริง ๆ ฉันอยู่บ้านคนเดียวก็ได้นะ มีคุณหลินอยู่ด้วย ฉันก็ไม่ค่อยกลัวแล้ว...”
หยุนอู้พูด มือของเธอถูกจีเยี่ยนกุมไว้ในอุ้งมือ เขาใช้มืออีกข้างประคองเอวด้านข้างของเธอ พาเดินลงบันได
“ผมไม่วางใจให้คุณอยู่คนเดียว อีกอย่าง... ตอนอยู่บริษัทผมก็คิดถึงคุณมาก แค่วันเดียวที่ไม่ได้เจอคุณ อารมณ์ผมก็ไม่ดีแล้ว”
จีเยี่ยนพูดอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจูงหยุนอู้ออกจากบ้านพักตากอากาศ เส้าชวนกับคนขับรถขับรถมาจอดรอหน้าบ้านตั้งแต่แรกแล้ว