*
หยุนอู้ไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงตกใจจนกระทบถึงครรภ์ พอกลับถึงเรือนพักแล้วดื่มยาบำรุงครรภ์ที่หมอทหารสั่งให้ ก็อาการดีขึ้นมาก
แต่บาดแผลของกู้หวนจือค่อนข้างสาหัส บาดแผลจากกระบี่ตรงหน้าอกโชคดีที่ไม่ลึกถึงหัวใจ ทว่าเสียเลือดไปไม่น้อย
ช่วงบนของกู้หวนจือพันผ้าพันแผลหนาเตอะ เขาเอนกายพิงเตียง รับความสุขจากการที่หยุนอู้ป้อนยาต้มให้ด้วยมือของนาง
หยุนอู้นั่งอยู่ข้างเตียง มือหนึ่งถือชามกระเบื้อง เป่าให้ยาเย็นลงเล็กน้อย ก่อนใช้ช้อนป้อนกู้หวนจือทีละคำ
เดิมทีหยุนอู้ตั้งใจมาเยี่ยมกู้หวนจือ พอดีกับที่เขากำลังจะดื่มยา
กู้หวนจือจึงอ้างว่าตนบาดเจ็บ แล้วขอให้หยุนอู้ช่วยป้อนยา
หยุนอู้คิดว่าบาดแผลของกู้หวนจือเกิดขึ้นเพราะนาง ในใจจึงรู้สึกผิดและพยักหน้าตกลงโดยไม่ทันคิด
จนยาหมดชาม นางถึงได้สติกลับมา
“ท่านบาดเจ็บที่หน้าอก มือทั้งสองข้างก็ยังดีอยู่ไม่ใช่หรือ?”
หยุนอู้กะพริบตาปริบ ๆ ถามอย่างสงสัย แต่ก็ยังป้อนยาคำสุดท้ายให้กู้หวนจืออย่างว่าง่าย
กู้หวนจือแสร้งทำท่าอ่อนแรง ไอสองครั้งก่อนเอ่ยว่า “คงเสียเลือดมากไปกระมัง ข้าถึงรู้สึกไม่มีเรี่ยวแรง”
“ก็จริง หมอทหารบอกว่าท่านควรพักผ่อนให้มาก”
หยุนอู้พยักหน้าอย่างไร้เดียงสา จากนั้นวางชามยาที่ว่างเปล่าลงข้าง ๆ
กู้หวนจือเลียริมฝีปากที่ซีดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “อาอู้ แผลข้าเจ็บเหลือเกิน…”
“ตอนนี้ยังเจ็บอยู่หรือ?”
หยุนอู้ขมวดคิ้วน้อย ๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่มโดยไม่รู้ตัวว่ามีความกังวลเจืออยู่