*
สายตาของอวี๋เหวินเลื่อนไปหยุดที่มือของเสินหวยกับหยุนอู้ซึ่งกุมกันอยู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “พวกเธอ...”
“เมื่อกี้ฉันเกือบล้มตรงประตู โชคดีที่อาหวยประคองไว้ทัน...”
หยุนอู้รีบพูดแทรกก่อนอวี๋เหวินจะคิดไปไกล หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความกระวนกระวาย
แต่เสินหวยกลับดูไม่กังวลเลยสักนิด หยุนอู้จึงรีบชักมือออกจากฝ่ามือของเขา
เธอก้าวเข้าไปหาอวี๋เหวินสองก้าวแล้วคล้องแขนอีกฝ่ายอย่างสนิทสนม ราวกับในที่สุดก็พบที่พึ่งพิง
ทันทีที่เห็นอวี๋เหวิน เธอทั้งกระวนกระวายและหวาดกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้เรื่องระหว่างเธอกับเสินหวย แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง
หยุนอู้คิดอย่างไร้เดียงสาว่า เมื่อมีอวี๋เหวินอยู่ เสินหวยก็คงไม่กล้าทำอะไรกับเธออย่างโจ่งแจ้งอีก
“คุณป้าอวี๋กลับมาวันนี้ได้ยังไงคะ? แล้วคุณพ่อล่ะ?”
เสินหวยถามเสียงเบา น้ำเสียงอ่อนโยน บนใบหน้าประดับรอยยิ้มสุภาพเป็นอย่างดี
“เดิมทีวันนี้ป้ากับพ่อของเธอต้องบินไปประเทศเอ็ม แต่บริษัทใหญ่มีเรื่องด่วนเข้ามากะทันหัน เลยรีบกลับประเทศกัน พ่อของเธอไปบริษัทแล้วจ้ะ”
อวี๋เหวินตอบอย่างอ่อนโยน พลางมองหยุนอู้ที่เกาะติดอยู่ข้างกาย ราวกับโล่งใจ นางตบหลังมือหยุนอู้เบา ๆ ด้วยสีหน้าพึงพอใจ
“เห็นเธอกับเสี่ยวหวยเข้ากันได้ดีแบบนี้ ป้าก็วางใจแล้ว”
“พวกเราสนิทกันดีครับ คุณป้าไม่ต้องเป็นห่วง”
เสินหวยยกมือดันแว่น พลางยิ้มอย่างเขินอายและเป็นมิตร
ทว่าดวงตาคู่งามของเขากลับจ้องหยุนอู้ที่หลบอยู่ข้างกายอวี๋เหวินอย่างไม่คิดปิดบัง
หยุนอู้เผลอกำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ข้างหูมีเสียงอวี๋เหวินเอ่ยชมเสินหวยไม่ขาดปาก