*
ภายในตำหนักบรรทมของวังเสวียนซวงอันเงียบสงัด แสงวิชาเซียนวูบผ่านไป ก่อนร่างบุรุษชุดน้ำเงินผู้หนึ่งจะปรากฏขึ้นกลางตำหนักมืดสลัว
ในมือเขายังหิ้วกระต่ายน้อยสีขาวราวหิมะน่ารักตัวหนึ่งอยู่ด้วย
ชายหนุ่มวางกระต่ายน้อยในมือลงบนเตียงในตำหนัก แล้วยกนิ้วเรียวยาวขึ้นร่ายเวทเบา ๆ กระต่ายน้อยบนเตียงก็แปรกายเป็นมนุษย์
ภายในห้องมืดสลัว พลันปรากฏร่างหญิงสาวบอบบางผิวขาวผ่องที่ไม่ได้สวมอาภรณ์ นางนั่งขดตัวเล็ก ๆ อยู่บนเตียง ใช้แขนปกปิดร่างกาย
ดวงตาคู่หนึ่งร้องไห้จนแดงก่ำ ปลายจมูกเล็ก ๆ ก็แดงระเรื่อไปด้วย
“ฮือ ๆ… ข้าอยากกลับเผ่าปีศาจ ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว…”
เสียงสั่นเครืออ่อนนุ่มของนางเพิ่งสิ้นลง วินาทีถัดมาบุรุษรูปงามก็โน้มกายกดนางไว้บนเตียง กลิ่นหอมเย็นจาง ๆ บนตัวเขาราวกับโอบล้อมนางเอาไว้จนหมด
“เจ้าไม่ได้บอกว่าอยากบำเพ็ญจนบรรลุเซียนหรือ?”
“ไม่บำเพ็ญแล้ว! ท่าน… ท่านอย่าคิดหลอกข้าอีกเลย ข้าไม่เชื่อท่านแล้ว!”
นางขอบตาแดงก่ำ รีบส่ายหน้าพลางเอ่ย ผิวกายขาวเนียนราวหิมะ ไหล่บอบบางสั่นระริกตามไปด้วย แววตาของชายหนุ่มยิ่งมืดลึกขึ้น
“เด็กดี…”
เขาปลอบประโลมด้วยการใช้นิ้วหัวแม่มืออุ่น ๆ ลูบติ่งหูเล็ก ๆ ของนางเบา ๆ สองครั้ง ทำเอาคนที่อยู่ใต้ร่างสั่นสะท้านไม่หยุด
ชั่วพริบตาถัดมา หูของนางก็พลันกลายเป็นหูกระต่ายสีขาวอมชมพูแสนน่าหลงใหลสองข้าง
“หากอยากบำเพ็ญจนบรรลุเซียนให้เร็ว การฝึกตนกับทำความดีเพียงอย่างเดียวยังไม่พอ”
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำแหบพร่า โน้มกายลงมาอ้าปากเริ่มหยอกเย้าหูกระต่ายสีขาวอมชมพูที่ไหวอยู่ตรงหน้า
“แต่ศิษย์อาจารย์รู้วิธีอื่นอยู่…”
นางได้ยินเสียงทุ้มต่ำของเขาทั้งตัวสั่นระริก ร้องไห้จนใบหน้างามเปื้อนน้ำตา
ไม่นานก่อนหน้านี้ นางยังเป็นกระต่ายปีศาจน้อยบริสุทธิ์ที่เขาเก็บมาเป็นศิษย์อยู่เลยแท้ ๆ…