*
นอกลานบ้านของคฤหาสน์หลังใหญ่ หลินฟางกำลังใช้ก้อนหินทุบแม่กุญแจหนักอึ้งที่คล้องประตูเหล็กไว้ แต่ก็ยังทุบไม่แตก
“บ้าชะมัด เปิดไม่ได้เลย...”
หลินฟางอดสบถออกมาไม่ได้ แม้แต่เจ้าตัวที่ปกติเป็นตัวสร้างเสียงหัวเราะให้ทีมมากที่สุด ก็ยังเริ่มกระวนกระวายขึ้นมาแล้ว
ด้านหลังหลินฟางมีรถออฟโรดสีดำจอดอยู่ หญิงสาวผมสั้นในชุดหนังคนหนึ่งบนรถอดใจไม่ไหว จึงลงจากรถ ที่เอวของนางยังเหน็บปืนพกไว้สองกระบอก
“ใช้พลังพิเศษเปิดไม่ได้หรือ?”
“ซูอิน เจ้าอย่าพูดเหมือนคนไม่เจ็บไม่ร้อนสิ ถ้าใช้พลังพิเศษแล้วดึงดูดพวกซอมบี้มาจะทำอย่างไร? ตอนนี้ซูซิงไป๋ยังหมดสติอยู่เลย!”
หลินฟางหันไปตอบ ก่อนจะโยนก้อนหินที่ไร้ประโยชน์ทิ้ง แล้วควักมีดเล่มเล็กออกจากกระเป๋า พยายามงัดช่องกุญแจให้พัง แบบนั้นถึงจะเข้าไปได้
ซูอินถอนหายใจ ก่อนหันหลังเดินไปยังรถบรรทุกที่อยู่หลังรถออฟโรด พวกเขาดัดแปลงรถคันนี้ไว้แล้ว ที่นั่งคนขับเชื่อมต่อกับตู้บรรทุกขนาดใหญ่ด้านหลัง
ของในตู้มีไม่มาก เพราะซูอินเป็นผู้มีพลังพิเศษสายมิติ สิ่งของส่วนใหญ่จึงเก็บไว้ในมิติของนาง
กลางตู้ขนาดใหญ่มีเตียงปูไว้อย่างลวก ๆ ชายหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้านที่นอนอยู่บนเตียงมีใบหน้าซีดขาว ผ้าพันแผลเปื้อนเลือดพันอยู่รอบกาย
เขาชื่อซูซิงไป๋ เป็นผู้มีพลังพิเศษสายจิตในทีมของเหลียงซวี่ ระหว่างต่อสู้กับซอมบี้ เขาพลาดถูกเศษหินกระแทกจนบาดเจ็บ
เจียงเสวี่ยหลีกับเหลียงซวี่กำลังเฝ้าเขาอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าสะอาดหมดจดราวดอกไม้สีขาวของเจียงเสวี่ยหลีเผยความกังวลออกมา