*
สมองของหยุนอู้อันว่างเปล่า ดวงตากลมใสเป็นประกายเบิกกว้าง
ริมฝีปากบางที่มีกลิ่นหอมของไวน์แดงค่อย ๆ ผละออก หยุนอู้ถึงได้สติ รีบคิดจะยกเท้าออกจากรองเท้าหนังของลู่หวัง
“อ๊ะ...”
แต่ลู่หวังกลับยกนางขึ้นราวกับลูกเจี๊ยบ ก่อนจะอุ้มนางพุ่งตัวลงบนเตียงสีชมพูของนาง
ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป หยุนอู้จึงมึนงงไปชั่วขณะ
เมื่อนางได้สติอีกครั้ง ลู่หวังก็อุ้มนางนอนอยู่บนเตียงแล้ว กลิ่นไวน์แดงหอมเข้มและกลิ่นเย็นจาง ๆ จากกายเขาโอบล้อมหยุนอู้ไว้
เขากอดนางไม่แน่นไม่หลวม พอดีจนหยุนอู้ดิ้นหนีไม่หลุด
“คุณชายลู่ คุณชายลู่? ปล่อย...ปล่อยข้า...”
น้ำเสียงนุ่มนิ่มของหยุนอู้ฟังดูทำอะไรไม่ถูก นางตบมือที่ลู่หวังกอดเอวของนางเบา ๆ
แต่ลู่หวังกลับกอดแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย เขานอนตะแคงอยู่บนเตียง หลับตาสนิท ใบหน้าหล่อเหลามีสีแดงระเรื่อจากฤทธิ์สุรา
“เด็กดี...”
น้ำเสียงของเขาฟังดูตามใจเพราะฤทธิ์สุรา คล้ายกำลังปลอบนาง มือแตะศีรษะหยุนอู้เบา ๆ จากนั้นก็กอดเอวนางต่อ
หยุนอู้ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองด้วยปลายนิ้ว นึกถึงตอนที่เขาจู่ ๆ ก็จูบลงมาเมื่อครู่
นางพลันรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว คงแดงจนเลือดแทบหยดแล้ว กระทั่งตอนนี้นางยังไม่เคยใกล้ชิดกับลู่หวังถึงเพียงนี้ จึงขยับตัวอย่างไม่คุ้นชินอยู่ครู่หนึ่ง
“คุณชายลู่ ลู่หวัง...”
หยุนอู้เริ่มเรียกชื่อเต็มของลู่หวังแล้ว แต่เขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะคลายอ้อมกอด