*
เสียงทุ้มต่ำของจีเยี่ยนดังขึ้นข้างหูหยุนอู้ เขากอดเธอแน่นแล้วประทับริมฝีปากบางลงมาอีกครั้ง จุมพิตแผ่วเบาบนกลีบปากสีชมพูระเรื่อของเธอ
“เสียงก็ไม่ได้เหมือนกัน”
ดวงตาของเขาดำสนิทและลึกล้ำ หากตอนนี้หยุนอู้มองเห็น เธอคงสังเกตเห็นความปรารถนาครอบครองที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น
มือของจีเยี่ยนที่วางอยู่บนเอวคอดของเธอค่อย ๆ กำแน่นขึ้น เส้นเอ็นบนหลังมือปรากฏให้เห็นชัดเจน
“ฉันก็แค่พูดไปเรื่อยเอง...”
หยุนอู้เอ่ยเสียงแผ่ว ความคิดถูกขัดจังหวะ เธอจึงไม่ได้คิดต่อ เมื่อครู่เธอได้ยินเสียงผู้ชายที่อยู่นอกประตูจริง ๆ แต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยได้ยินเสียงนี้จากที่ไหนหรือเป็นใคร
เธอฟังออกว่าจีเยี่ยนเหมือนกำลังหึง ทั้งที่เธอแค่พูดออกไปประโยคเดียวเอง...
มือของหยุนอู้คลำจากหัวไหล่จีเยี่ยน ไล้ขึ้นไปสัมผัสแก้มเขาอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังปลอบเขาอยู่
“ฉันไม่ได้คิดถึงคนอื่นนะ ฉันแค่...อยากลองนึกเรื่องต่าง ๆ ออกให้ได้มากขึ้น”
“ถึงจะนึกไม่ออกตลอดไปก็ไม่เป็นไร ยังมีฉันอยู่”
น้ำเสียงของจีเยี่ยนฟังดูสบาย ๆ แต่กลับกอดหยุนอู้แน่นขึ้นอีกนิด
หยุนอู้ไม่ได้ตอบ ดวงตากลมรูปเมล็ดซิ่งอันงดงามไร้แววของเธอกะพริบอย่างเลื่อนลอย ที่จริงเธอยังอยากจำทุกเรื่องให้ได้ ไม่อย่างนั้นก็รู้สึกแปลก ๆ อยู่ตลอด
อาการความจำเสื่อมของเธอเหมือนทำให้ลืมคนไปมากมาย รวมถึงรายละเอียดอีกหลายอย่าง เธอจำได้ว่าหลังพ่อแม่เสียชีวิต มีครอบครัวหนึ่งรับเธอไปอยู่ด้วย แต่กลับนึกข้อมูลและใบหน้าของคนในครอบครัวนั้นไม่ออก