*
สีหน้าของจีเยี่ยนชะงักไปเพียงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว แล้วเอ่ยว่า:
“อยู่ต่างประเทศน่ะ ไว้คราวหน้าก็ได้เจอกันแล้ว”
หยุนอู้ยังอยากถามอะไรต่อ ทว่าจู่ ๆ จีเยี่ยนก็ประกบริมฝีปากปิดปากเธอไว้
ริมฝีปากบางเย็นเฉียบแนบลงมา พร้อมกลิ่นคุ้นเคยจากตัวเขา
หยุนอู้ง่วงอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งมึนงงเข้าไปใหญ่ เธอหน้าแดงก่ำพลางผลักไหล่จีเยี่ยนไปสองสามครั้ง เขาถึงค่อย ๆ คลายอ้อมแขนออก
“ดึกมากแล้ว ได้เวลานอนแล้ว...ถ้านึกไม่ออกก็อย่าคิดถึงเรื่องเก่าเลย เดี๋ยวปวดหัว”
จีเยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขาโอบหยุนอู้ให้นอนลงในผ้าห่มอุ่น ๆ เมื่อเป็นเช่นนั้น หยุนอู้จึงไม่ได้คิดต่อให้ลึกซึ้งอีก
จนกระทั่งลมหายใจของหญิงสาวในอ้อมแขนซึ่งหลับไปแล้วค่อย ๆ สม่ำเสมอ จีเยี่ยนถึงลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง
เมื่อนึกถึงคำพูดของหยุนอู้เมื่อครู่ มือของเขาก็กำแน่นโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าคมเข้มดูเคร่งขรึมหม่นหมองลง
เขาหวังว่าอาอู้จะไม่มีวันนึกอะไรออก ไม่อย่างนั้น...
ในห้องออกกำลังกายสำหรับชกมวยของคฤหาสน์ จีเยี่ยนไม่ได้สวมเสื้อท่อนบน กล้ามเนื้อแน่นกระชับเป็นมัดและหน้าท้องเป็นลอนชัดเจน
เขาตัดผมสั้นเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาได้รูป ขณะนี้กำลังสวมถุงมือชกมวยที่ถืออยู่ในมือ
เซ่าชวนกำลังรายงานเรื่องราวทั้งหมดที่สืบหาความเป็นมาได้ในช่วงนี้ให้เขาฟัง
“พ่อแม่ของคุณผู้หญิงเสียชีวิตเมื่อสามปีก่อน หลังจากนั้นตระกูลชางก็รับนางไปเลี้ยงดู นางเก็บตัวเงียบ ไม่เคยปรากฏตัวต่อสาธารณะเลยสักครั้ง ส่วนทายาทของตระกูลชาง หรือก็คือชางสืออี้นั้น...”