*
ราตรีมืดมิด ทุกบ้านต่างเตรียมดับไฟเข้านอนแล้ว มีเพียงเรือนหลักในลานบ้านหลังหนึ่งที่สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบ ซึ่งยังคงเปิดไฟสว่างอยู่
หญิงสาวตัวเล็กบอบบาง ใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อยนั่งอยู่บนผ้าปูที่นอนผืนใหม่ เธอเงยหน้ามองชายที่กำลังซักผ้าปูที่นอนสกปรกอยู่ตรงประตูด้วยดวงตาหวาดหวั่น
ชายหนุ่มสวมเสื้อกล้ามสีขาว เผยให้เห็นท่อนแขนกำยำ ผิวสีแทนของเขาทำให้ดูแข็งแรงมีพละกำลังเป็นพิเศษ ตอนนี้เขากำลังตั้งใจซักผ้าปูที่นอนที่หญิงสาวทำเปื้อน
ผมสั้นเกรียนสะอาดสะอ้านขับให้เขาดูองอาจดุดัน ผิวของเขาไม่ได้ขาวนัก เมื่อรวมกับสันจมูกโด่งและริมฝีปากบางที่เม้มแน่นแล้ว ใบหน้าของเขาก็ดูหล่อเหลาได้สัดส่วนและสดใส
“ฉันแต่งเธอมา เงินที่หามาได้ก็ให้เธอใช้ ซักผ้าให้ ทำกับข้าวล้างจานปรนนิบัติเธอ แต่เธอก็ยังไม่ยอมนอนกับฉัน ฮึ...”
ชายหนุ่มพูดพลางซักผ้าปูที่นอน ท่อนแขนกำยำสีแทนของเขาโดดเด่นเป็นพิเศษใต้แสงไฟสีเหลืองนวล
คำพูดตรงไปตรงมาของเขาทำให้หญิงสาวหน้าแดงด้วยความกระดากอาย
ชายหนุ่มซักผ้าปูที่นอนเสร็จอย่างรวดเร็ว จากนั้นเงยหน้ามองหญิงสาวที่พิงอยู่บนเตียง ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย
“ยังเจ็บอยู่ไหม?”
“เจ็บค่ะ...”
เธอกุมแก้วน้ำอุ่นไว้ ดวงตาแดงเรื่อขณะตอบ เสียงนุ่มหวานของเธอทำให้ลมหายใจของชายหนุ่มหนักขึ้นเล็กน้อย
แต่เมื่อคิดได้ว่าภรรยาตัวน้อยของเขากำลังมีประจำเดือน ชายหนุ่มก็รีบออกไปตากผ้าปูที่นอน ก่อนจะกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง
“พรุ่งนี้ฉันจะไปสหกรณ์ซื้อพุทราจีนกับน้ำตาลทรายแดงมาทำน้ำหวาน ดื่มแล้วคงดีขึ้น”