*
เสียงเอะอะโวยวายจากการขับไล่คนที่อยู่นอกจวนดังมาถึงห้องพักอยู่บ้าง
หยุนอู้ซึ่งกำลังกินอาหารที่เซี่ยหลิงป้อนให้ ดูเหมือนจะได้ยินความเคลื่อนไหวบางอย่าง
นางหันไปมองทางประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าฉงน
“ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นหรือ?”
“คงเป็นหนูสกปรกที่วิ่งพล่านอยู่บนถนนกระมัง อาอู้ไม่ต้องใส่ใจ มีทหารเฝ้าประตูอยู่…”
เซี่ยหลิงกล่าวเสียงเรียบ พลางเหลือบมองชิวฉือที่อยู่ด้านนอกประตู ชิวฉือก้มศีรษะให้เขาอย่างนอบน้อม
เซี่ยหลิงละสายตากลับมาอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็ตักน้ำแกงใส่ชามให้หยุนอู้อย่างสุขุม
“วันนี้ทำแต่ของที่เจ้าชอบ กินอีกหน่อยเถิด…”
“พูดถึงแล้ว พ่อครัวในจวนของข้าก็เป็นคนจากห้องเครื่องหลวงจริง ๆ ด้วย มิน่าเล่าตอนก่อนข้ากินอาหารในวังถึงรู้สึกว่ารสชาติคล้ายกัน”
หยุนอู้ถูกดึงความสนใจไปจริง ๆ นางเริ่มนึกย้อนไปถึงเรื่องราวต่าง ๆ ก่อนหน้านี้
นางดื่มน้ำแกงที่เซี่ยหลิงตักให้ไปหลายคำ น้ำแกงร้อน ๆ ไหลลงท้องแล้วให้ความอบอุ่นไปทั้งกาย นางเม้มริมฝีปากสีชมพู ก่อนจะพึมพำขึ้นอีกประโยค
“เจ้าวางแผนเก่งจริง ๆ ทั้งจัดคนของตัวเอง ทั้งจัดพ่อครัวจากในวัง…”
“ฮูหยินชมเกินไปแล้ว นี่เป็นสิ่งที่สามีอย่างข้าควรทำ”
เซี่ยหลิงกล่าวเสียงเย็นชา ใบหน้าไม่แดงใจไม่เต้น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
ทว่าหยุนอู้กลับหน้าแดง แม้ตั้งแต่คืนนั้นนางจะรู้แล้วว่าเซี่ยหลิงเป็นคนหน้าหนา แต่ตอนนี้เขายิ่งไร้ยางอายกว่าเดิมเสียอีก
เรื่องนี้ทำให้นางอดนึกถึงเรื่องที่พวกเขาจะแต่งงานกันไม่ได้ พูดไปแล้วทั้งคู่ยังไม่ได้หารือกันอย่างจริงจังเลย