*
ผลตรวจทำให้หยุนอู้โล่งใจขึ้นมาก ทิศทางการงอกของฟันกรามซี่ในตรงดี แถมยังสมมาตรกันทั้งบนล่าง หากหลังจากนี้งอกขึ้นมาได้ดีและไม่อักเสบ ก็ไม่จำเป็นต้องถอน
“ขอบคุณค่ะคุณซ่ง...คุณหมอซ่ง”
หยุนอู้ลุกขึ้นพลางเอ่ยเสียงแห้งแล้ง เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าตอนนี้ควรเรียกซ่งอวี่ไป๋ว่าอย่างไรดี จึงเรียกคุณหมอซ่งไปก่อนแล้วกัน
เขายืนหันหลังให้เธอ ล้างมือฆ่าเชื้ออยู่หน้าอ่างล้างมือ ก่อนจะหมุนตัวกลับมา พลางเช็ดมือไปด้วยและเอ่ยเสียงเรียบว่า
“ผมจะพาคุณไปพักข้างนอกสักครู่ แล้วค่อยส่งคุณกลับตระกูลหยุน”
“คุณยังต้องทำงาน ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ฉันให้คนขับรถมารับก็ได้...”
หยุนอู้เอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม วันนี้เธอสวมชุดเดรสแขนกุดคล้องคอ ช่วยขับให้รูปร่างดูบอบบางอ้อนแอ้น ชุดสีชมพูอ่อนยิ่งขับให้ผิวดูขาวเนียนผุดผ่อง
วันนี้เธอไม่ได้แต่งหน้า ใบหน้าสะอาดเกลี้ยงเกลานั้นดูงดงามมาก ลูกกระเดือกของซ่งอวี่ไป๋ขยับขึ้นลงสองสามครั้ง ก่อนเขาจะอธิบายว่า
“ผมเป็นแพทย์เฉพาะทางที่ได้รับเชิญเป็นพิเศษ เลือกคนไข้ที่อยากรับดูแลได้เอง เดี๋ยวจัดเอกสารเสร็จก็เลิกงานพอดี กลับบ้านได้เลย”
ซ่งอวี่ไป๋เรียนจบหลักสูตรปริญญาโทและเอกควบจากมหาวิทยาลัยแพทย์ที่ดีที่สุดในต่างประเทศ จึงได้รับเชิญเป็นพิเศษ ทั้งยังเป็นหัวหน้ากลุ่มแพทย์ที่อายุน้อยที่สุดในโรงพยาบาล
เพราะวันแรกที่เขามาทำงาน โรงพยาบาลนำประวัติและรูปถ่ายของเขาไปติดไว้ ก็มีผู้หญิงที่แทบไม่ได้เจ็บป่วยอะไรพากันมาลงชื่อขอตรวจเป็นจำนวนมาก
หลังจากนั้นซ่งอวี่ไป๋จึงรับตรวจเฉพาะคนไข้ชายเท่านั้น ในโรงพยาบาลมีแพทย์หลายคน หากคนไข้ลงชื่อพบเขาไม่ทัน ก็เลือกไปตรวจที่ห้องตรวจอื่นได้