เมื่อเห็นหลินหน่วนเหม่อลอย หงเฟ่ยก็ร้องเรียกอย่างไม่พอใจว่า “นี่!”
หลินหน่วนได้สติกลับมาแล้วตบหลังหงเฟ่ยเบา ๆ เป็นสัญญาณให้เขาปล่อยเธอ
หงเฟ่ยรู้สึกเหมือนถูกเมิน จึงไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ยังทำตามที่หลินหน่วนบอกและยอมปล่อยเธอแต่โดยดี
หลินหน่วนถามเขาด้วยสีหน้าจริงจังว่า “หงเฟ่ย เจ้ามีเพศเมียที่ชอบหรือยัง?”
พอเธอถามเช่นนั้น ใบหน้าหงเฟ่ยก็แดงก่ำกว่าเดิม เขาหันหน้าหนีอย่างกระอักกระอ่วน สายตาเหลือบไปมา “ข้า ข้าไม่บอกเจ้าหรอก!”
“อ้อ” สีหน้าของเด็กหนุ่มปิดบังอะไรไม่มิด แค่ฟังก็รู้แล้วว่าในใจเขาต้องมีใครอยู่แน่ ๆ
หลินหน่วนยกมือคลึงหว่างคิ้ว เรื่องนี้ชักจะยุ่งยากแล้วสิ...
คงไม่ถึงกับต้องบังคับทำพันธสัญญากับพวกเขาเพียงเพราะต้องรักษาโรคให้หรอกนะ
พรสวรรค์แข็งแกร่งถึงเพียงนี้กลับมีข้อจำกัดเช่นนี้ สมแล้วที่โลกนี้ไม่มีของดีตกลงมาจากฟ้า
แสงอาทิตย์เริ่มริบหรี่ อาการของคนป่วยทุกคนก็คงที่แล้ว หลินหน่วนจึงตัดสินใจกลับ
ระหว่างทาง เธอครุ่นคิดถึงวิธีแก้ปัญหาอย่างหนักใจ
ส่วนเหล่าสัตว์เพศผู้ทั้งหลายชอบเธอหรือไม่นั้น หลินหน่วนเองก็ใช่ว่าจะไม่เคยนึกถึงความเป็นไปได้นี้
แต่ตอนนี้พลังการให้กำเนิดของเธออยู่ในระดับไร้คุณภาพ
สำหรับเพศผู้แห่งโลกสัตว์ การทำพันธสัญญากับเพศเมียก็เพื่อให้กำเนิดลูกหลานที่สืบทอดสายเลือดของตน
โดยเฉพาะเพศผู้ที่แข็งแกร่งและมีสายเลือดโบราณ
พรสวรรค์ทางสายเลือดของพวกเขาไม่ได้เป็นของตนเองเท่านั้น แต่ยังเป็นของตระกูลและเผ่าด้วย
แม้แต่พรสวรรค์ทางสายเลือดขั้นเหลืองอย่าง “เหินวิญญาณ” ซึ่งเป็นมรดกตกทอดของเผ่าแมวเซอร์วัล ก็เป็นรากฐานที่ทำให้เผ่าตั้งมั่นอยู่ได้แล้ว ความสำคัญของสายเลือดมนุษย์สัตว์ขั้นส้มและขั้นสีแดงเหล่านี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง