ที่นี่เรียกว่าหมอผู้วิเศษ แท้จริงแล้วมีแค่ถ้ำหินเรียบง่ายไม่กี่แห่งเท่านั้น
หลินหน่วนตรวจดูถ้ำหินด้านหลังหลายแห่ง ล้วนว่างเปล่า ในความทรงจำของร่างเดิมก็ไม่มีใครอื่นแล้ว นางอดที่จะบ่นพึมพำในใจไม่ได้ หรือว่ายังไม่มา?
นางไม่คิดมากอีก ลงมือทำความสะอาดถ้ำหินที่พักของผู้ป่วยอย่างคล่องแคล่ว
หมาจิ้งจอกและเสือตัวใหญ่กำลังสลบไสลอยู่ นางงามจิ้งจอกเก้าหางก็ยังคงท่าทีหยิ่งยโสเย็นชาเช่นเดิม ส่วนมนุษย์หมีสีเทาก็เอาแต่ขอบคุณอย่างกระวนกระวาย แทบอยากจะยัดร่างมหึมาของตนเข้าไปในซอกหินเสียให้ได้
หลินหน่วนพูดยิ้ม ๆ ว่า “เกรงใจอะไรกัน การดูแลผู้ป่วยก็เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว”
จากนั้น นางกลับไปยังที่พักของตน—ในถ้ำหินที่เรียบง่ายยิ่งกว่า
กลางถ้ำหินมีเพียงกอหญ้าแห้งกองหนึ่ง ปูเป็นรังนอน
มีหินก้อนหนึ่งผิวเรียบ นับเป็นม้านั่งหิน
ในตะกร้าสานหวายมีสมุนไพรที่หมอผู้วิเศษทิ้งไว้
ที่มุมมีหนังสัตว์อยู่สองสามผืน เป็นเครื่องนุ่งห่มไว้ปกปิดร่างกาย
ร่างเดิมรักสวยรักงาม บนผนังมีเครื่องประดับแบบชนเผ่าที่ทำจากหินก้อนเล็ก ๆ สวยงามและขนนก
ยังมีของจุกจิกไว้ใช้ทำความสะอาดอีกเล็กน้อย นี่ก็คือทรัพย์สมบัติทั้งหมดแล้ว
สภาพเช่นนี้…
ในฐานะหมอคนหนึ่งที่รักความสะอาดเอามาก ๆ นางทนไม่ได้ ใช้หนังสัตว์ทำเป็นผ้าขี้ริ้ว ทำความสะอาดถ้ำหินเสียใหม่หมดจดทุกซอกทุกมุม จึงรู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง
ร่างของเพศเมียในโลกอสูรโดยพื้นฐานล้วนบอบบางมาแต่กำเนิด ต่อให้นางมีแต้มเพิ่มที่ระบบเพิ่งมอบให้ ก็ยังเหนื่อยจนปวดหลังปวดเอว หิวจนเวียนหัว
ต้องออกทำภารกิจให้มากขึ้น สะสมแต้มเพื่อยกระดับชีวิตความเป็นอยู่เสียแล้ว!
คิดในใจเช่นนี้ นางรีบนั่งลงบนม้านั่งหิน ใช้ 10 คะแนนแลกบะหมี่ใส่ไข่หนึ่งชาม กินอย่างเอร็ดอร่อย
พลางกินไปพลางเปิดดูร้านค้าของระบบไปด้วย
วันนี้นางได้รับคะแนนทั้งหมด 250 แต้ม หักที่ซื้ออาหารให้ผู้บาดเจ็บและตัวเองไป 50 แต้มแล้ว เหลืออีก 200
นึกถึงภารกิจหลักอยู่ นางจึงค้นหาคำว่า “ยาปฏิชีวนะ” เป็นอย่างแรก
ไม่ว่าจะเป็นแผลภายนอกของหงเฟ่ย หรือการผ่าตัดนัยน์ตาของเจิ้นเยวี่ย ล้วนมีความเสี่ยงติดเชื้อสูงหากไม่มียาปฏิชีวนะ
ผลปรากฏว่าระบบขึ้นข้อความแจ้งโดยตรงว่า:
【คำเตือน! สินค้าที่ท่านค้นหาอยู่นั้นเกินขีดจำกัดวิทยาการของโลกใบนี้ ราคาปัจจุบัน 1000000000】
【แต้มสะสมของท่านไม่เพียงพอ ไม่สามารถซื้อได้】
นัยน์ตารูปเมล็ดซิ่งของหลินหน่วนเบิกกว้างแทบไม่รู้จักเลขศูนย์แล้ว หนึ่งพันล้าน!
วินาทีต่อมา นางกดยกเลิกทันควัน
ระบบโกงอะไรกัน ยังมีข้อจำกัดแบบนี้อีก
ไม่มีปัญญาซื้อ ซื้อไม่ได้เลยจริง ๆ!
นางจำต้องทอดสายตาไปยังตะกร้าสมุนไพรที่หมอผู้วิเศษทิ้งไว้
เทสมุนไพรลงบนพื้นสะอาด หลินหน่วนเพ่งพินิจจำแนก
ชาติก่อนนางเพื่อจะเป็นหมอสัตว์ที่เก่งกาจที่สุด ไม่เพียงแต่เรียนการแพทย์แผนปัจจุบัน ยังไปฝากตัวเรียนการแพทย์แผนจีนอยู่ช่วงหนึ่งด้วย
ไม่มีปัญญาซื้อยาปฏิชีวนะ ก็ได้แต่รักษาด้วยวิธีทางการแพทย์แผนจีน
พืชพรรณในโลกนี้มีส่วนหนึ่งซ้อนทับกับพืชของโลกสีน้ำเงิน นางจำสมุนไพรที่รู้จักและพบเห็นบ่อย ๆ ได้หลายชนิด
แต่พืชส่วนใหญ่ล้วนมีเฉพาะในโลกอสูรเท่านั้น นางไม่รู้จัก
ชะงักงันไปครูหนึ่ง
ไม่มียา ไม่มีเครื่องมือผ่าตัด ก็เหมือนแม่บ้านฝีมือดีไม่มีข้าวสารให้หุง แม้แต่หมอที่เก่งกาจแค่ไหน ในสภาพเช่นนี้ก็ไม่อาจรักษาผู้ป่วยให้หายดีได้
แค่แผลภายนอกก็ยากถึงเพียงนี้แล้ว การรักษาให้แขนขางอกใหม่และการฟื้นฟูพรสวรรค์ที่แปรปรวนก็ยิ่งจนปัญญาหนักขึ้นไปอีก
ท้อแท้ไปชั่วครู่ หลินหน่วนก็ฮึดสู้ขึ้นมาใหม่
ชาติก่อนนางก็เป็นเจ้าแห่งการทำงานหนัก แทนที่จะนั่งเสียเวลาเปล่าอยู่ที่นี่ สู้ออกไปหาเครื่องมือหรือสมุนไพรที่พอใช้การได้เสียดีกว่า
นางแบกตะกร้าขึ้นหลัง เหน็บมีดกระดูกที่หมอผู้วิเศษทิ้งไว้ตรงเอวเอาไว้ป้องกันตัว ก็ก้าวออกจากถ้ำหิน
พื้นที่แถบนี้เป็นของเผ่าแมวเซอร์วัล ร่างอสูรเดิมของนางก็เป็นแมวเซอร์วัลตัวน้อยเช่นกัน
หมอผู้วิเศษสร้างขึ้นที่กลางไหล่เขา ค่อนข้างเงียบสงบ เหมาะให้ผู้ป่วยพักฟื้น
ส่วนเผ่าแมวเซอร์วัลนั้นตั้งอยู่ตรงตีนเขา
หลินหน่วนแบกตะกร้าสมุนไพรลงเขา ระหว่างนั้นจู่ ๆ นางก็เห็นพืชที่คุ้นเคยชนิดหนึ่งอยู่ริมทาง
ดวงตาของหลินหน่วนเป็นประกาย
เถาเก็กฮวย!
พืชพรรณที่พบเห็นได้ทั่วไปนี้มักถูกมองว่าเป็นแค่วัชพืช แต่ความจริงแล้วเถาเก็กฮวยไม่เพียงแต่กินได้ ยังเป็นยาได้ด้วย มีสรรพคุณแก้ร้อนในและขับพิษ
ในขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น:
【ยินดีด้วยโฮสต์ ค้นพบสมุนไพรใหม่ (เถาเก็กฮวย) ปลดล็อกภารกิจย่อย: ข้าคือเทพแห่งสมุนไพร 1/100 (เมื่อท่านค้นพบสมุนไพรใหม่หรือต้มปรุงยาตัวใหม่ขึ้นมาได้ จะได้รับรางวัล)】
【ยินดีด้วยโฮสต์ ได้รับยา: ผงหม่าฟุ่ย*1, ยาบีบอัดมีบุตร*1, ได้รับตำรา: สารานุกรมพฤกษศาสตร์โลกอสูร, ได้รับไอเทม: สากบดยา*1, ครกบดยา*1, หม้อต้มยากระเบื้อง*1, ขวดยา*3】
ยังมีเรื่องดี ๆ เช่นนี้อีก!
หลินหน่วนดีใจแทบจะกอดระบบหอมสักฟอด
นางต้องผ่าตัดควักลูกตาให้เจิ้นเยวี่ย ผงหม่าฟุ่ยคือยาที่นางต้องการมากที่สุดในตอนนี้
ส่วนสารานุกรมพฤกษศาสตร์โลกอสูร ก็คือความรู้ที่จำเป็นเร่งด่วนที่สุดของนางขณะนี้ การค้นพบสมุนไพรใหม่และคิดค้นสูตรยาล้วนต้องอาศัยพื้นฐานความเข้าใจในพืช เมื่อนางศึกษาดี ๆ แล้ว ย่อมจะพัฒนาแนวทางการรักษาที่มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นได้แน่
ส่วนยาบีบอัดมีบุตรอะไรนั่น นางโยนทิ้งไปหลังสมองโดยอัตโนมัติ
แม้หลินหน่วนจะไม่ได้ต่อต้านการมีบุตร
เพราะเพศเมียในโลกอสูรคลอดลูกเป็นสัตว์อสูร ตอนวัยเด็กก็เป็นขนปุยทั้งนั้น น่ารักสุด ๆ!
แต่นางยังไม่คุ้นคนคุ้นที่ แม้แต่เพศผู้ที่คุ้นเคยและพอมีใจให้ก็ยังไม่มีเลย จะให้นางสร้างลูกสัตว์อสูรขึ้นมาเองลอย ๆ ได้อย่างไร
หลินหน่วนเหมือนผึ้งน้อยขยันขันแข็งตัวหนึ่ง เก็บเถาเก็กฮวยที่อยู่ตรงหน้าจนหมด วางลงในตะกร้าสมุนไพรบนหลัง แล้วจึงเดินมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเผ่าแมวเซอร์วัลที่คึกคัก
ขณะนั้นเป็นเวลาโพล้เพล้ ทีมล่าสัตว์ของเผ่าแมวเซอร์วัลกลับมาแล้ว นำซากสัตว์ยักษ์ใหญ่หลายตัวกลับมาด้วย
มีเนื้อให้กินกัน ทุกคนล้วนดีใจ บรรดาเพศผู้ในทีมล่าสัตว์ถูกเพื่อนร่วมเผ่าล้อมไว้ตรงกลาง ถูกรายล้อมราวกับวีรบุรุษ ร้องรำทำเพลงกันอย่างสนุกสนาน
ทว่าพอพวกเขาเห็นหลินหน่วน เสียงอึกทึกครึกโครมก็ค่อย ๆ จางหายไป บรรยากาศชื่นมื่นพลันหยุดชะงัก
ก่อนพิธีตื่นรู้ของเพศเมีย ร่างเดิมนั้นยโสโอหัง ถือดีว่าเป็นเพศเมียชั้นสูง ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา จึงไปทำให้คนไม่น้อยขุ่นเคือง
ผลก็คือนางตื่นรู้พลังให้กำเนิดที่พร่อง ซึ่งหมายความว่าชาตินี้นางไม่มีทางคลอดลูกอสูรได้ ก่อให้เกิดเรื่องน่าขายหน้าอย่างใหญ่หลวง
ไม่เพียงเพศเมียอื่นจะรังเกียจท่าทีของนาง แม้แต่เพศผู้ที่เคยตามจีบนางก็ยังพากันหลบหลีกนางไปไกล
หลินหน่วนค้นหาจากความทรงจำของร่างเดิม นางมองไปกลางฝูงทีมล่าสัตว์ เพศผู้หนุ่มที่โดดเด่นที่สุดคนนั้นดูคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่บ้าง
ถึงได้นึกขึ้นได้ เพศผู้คนนี้ชื่อหลินนั่ว เดิมเคยตามจีบร่างเดิม แต่พอรู้ว่าร่างเดิมตื่นรู้พลังให้กำเนิดที่พร่อง ก็เปลี่ยนไปจีบเพศเมียอีกคนในเผ่าเสีย
หลินหน่วน: “...”
บรรยากาศเคอะเขินอย่างมีเลศนัย
หลินนั่วยืนเหม่อมองหลินหน่วน ไม่รู้เพราะเหตุใด เพียงไม่กี่เดือนไม่ได้พบหน้า เพศเมียตัวน้อยตรงหน้าดูเหมือนจะงดงามยิ่งขึ้น นัยน์ตารูปเมล็ดซิ่งเป็นประกายระยิบระยับ ขาเรียวเล็กยาว ผิวขาวผ่อง ทำให้เขาจนแทบละสายตาไม่ได้
หลินนั่วลังเลเอ่ยปากถามขึ้นว่า: “หน่วนหน่วน... เจ้า... สบายดีหรือไม่?”
หลินหน่วนตัดบทเขา: “ขอโทษด้วย ข้าต้องการพบหัวหน้าเผ่า ไม่ว่างคุย”
พูดจบ นางก็หมุนตัวอย่างลื่นไหล เดินอ้อมหลินนั่วไป
หลินนั่ว: “...”
หลินนั่วหันหน้าไป สายตามองตามแผ่นหลังของหลินหน่วน อดที่จะเอ่ยเสียงดังไม่ได้: “หน่วนหน่วน... หากเจ้าอยู่บนเขาแล้วกินไม่อิ่มจริง ๆ มาหาข้าได้นะ”
“ตอนนี้ข้าเป็นกำลังหลักของทีมล่าสัตว์แล้ว เศษเนื้อติดกระดูกของเหยื่อบ้าง ข้าพอตัดสินใจได้ จะแบ่งส่วนหนึ่งให้เจ้า”
ถึงเขาจะไปจีบหลินเจียวเจียว แต่หากแค่ให้เศษเนื้อกับหลินหน่วนบ้าง เจียวเจียวคงไม่โกรธหรอกกระมัง?
ครานี้หลินหน่วนหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง สีหน้ามีแววรำคาญราวกับถูกล่วงละเมิด: “ยังไง เจ้าคิดว่าข้าต้องการให้เจ้าเมตตาปรานีหรือ?”
นางค่อย ๆ เผยรอยยิ้มจอมปลอม: “ไม่จำเป็นแล้ว หมอผู้วิเศษมีปันส่วนรายวันตายตัวทุกวัน”
“หลินนั่ว ไปดูแลตัวเองเถอะ”
จากนั้นนางก็ไม่สนใจหลินนั่วที่ยืนเหม่อมองแผ่นหลังของนางอีก มุ่งตรงไปยังกระโจมของหัวหน้าเผ่า
ส่วนหลินนั่วที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเวลานี้ สีหน้าก็มีแววโกรธเคือง เขาหวังดีช่วยนาง กลับได้คำเสียดสีเยาะจากนาง
หรือนางยังคิดว่าตนเองจะเป็นเพศเมียที่ตื่นรู้พลังให้กำเนิดชั้นสูงได้อีก?
นางในตอนนี้ ตลอดทั้งเผ่าแมวเซอร์วัล ไม่มีเพศผู้แม้แต่คนเดียวยินดีสู่ขอเป็นคู่กับนาง
ส่วนเขา เป็นถึงเพศผู้ขั้นเหลือง นี่นางช่างไม่รู้จักดีชั่วเสียเลย