เจียงอวิ๋นถานยื่นศีรษะเข้าไป เขย่งเท้ากระซิบข้างหูเขา "ปืนเลเซอร์"
เสิ่นเฮ่อกุยเห็นท่าทางคล่องแคล่วของนาง ก็ยิ้มออกมาจากใจ "ข้าว่าเจ้าน่ะสิแมวเครื่อง ระวังอย่าให้ตัวเองถูกทำร้ายล่ะ รอให้พวกเราล่อซอมบี้ออกมาก่อน เจ้าค่อยใช้เจ้านี่เล่นงานพวกมันตอนไม่ทันตั้งตัว ต้องสร้างความเสียหายได้สูงสุดแน่"
เจียงอวิ๋นถานพยักหน้า "ข้ารู้แล้ว"
เสิ่นเฮ่อกุยบีบมือนางเบาๆ จากนั้นหยิบปืนสไนเปอร์ออกมาจากกองอาวุธที่มีทั้งปืนพก ปืนไรเฟิล ระเบิด และอื่นๆ ในหมู่คนรอบข้าง ใช้พลังธาตุทองสร้างแท่นวาง แล้ววางปืนสไนเปอร์ไว้บนนั้น
พร้อมกันนั้น รอบตัวเสิ่นเฮ่อกุยและบนกำแพงเมือง ก็ปรากฏพลซุ่มยิงยี่สิบสามสิบคน แต่ละคนถือปืนจ่อไปที่ซอมบี้ซึ่งอยู่ไกลออกไป
ไม่กี่นาทีต่อมา เจียงอวิ๋นถานก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นข้างหู มีบางอย่างลอยกระเด็นขึ้นไปในระยะไกล แล้วร่วงหล่นลงมาทันที
นั่นคือหัวของซอมบี้ระเบิดกระเด็น
ถ้าพลังธาตุทองของเสิ่นเฮ่อกุยสามารถยิงออกไปได้ไกลเหมือนกระสุนปืน ต่อไปเขาคงไม่ต้องใช้ปืนแล้ว
แต่ก็นั่นแหละ จู่ๆ เจียงอวิ๋นถานก็นึกขึ้นได้ว่า ถ้าลูกไฟของนางยิงไปไกลได้ขนาดนั้น และพลังธาตุทองของเสิ่นเฮ่อกุยยิงผงโลหะไวไฟห่อหุ้มออกไป พอลูกไฟของนางปะทะเข้า จะกลายเป็นจรวดได้หรือไม่
ตอนนี้เป็นแค่ความคิด รอให้พวกเขาทำได้ถึงขั้นนั้นค่อยทดลอง ก็จะรู้ว่าทำได้จริงหรือไม่
จากนั้น เสียงปืนดังขึ้นต่อเนื่องไม่ขาดสาย ฝั่งตรงข้ามในป่า บนโขดหิน มีสิ่งต่างๆ ถูกระเบิดกระเด็นไม่หยุด