เจียงอวิ๋นถานกับเสิ่นเฮ่อกุยเดินนำหน้าไป เสี่ยวจื่อกับอูหลงเผิงเซิ่งก็เดินตามหลังมาตลอด
พอถึงสวนแปะก๊วย ทั้งสองเดินตรงไปยังต้นแปะก๊วยอายุร้อยปี เธอยกมือขึ้นลูบต้นแปะก๊วย สัมผัสถึงจิตสำนึกของอีกฝ่าย
นึกถึงที่มันปกป้องคนกลุ่มนั้น เจียงอวิ๋นถานเอ่ยปาก “ทั้งเมืองหลวงกำลังจะถูกรวมอยู่ในขอบเขตของฐานที่มั่น พวกเจ้าอยากอยู่ที่นี่ไปตลอด แล้วช่วยเราปกป้องฐานที่มั่นไหม”
“ถ้าพวกเจ้ายินดี เราจะจัดการที่อยู่ให้พวกเจ้าอย่างดี พวกเจ้าก็อยู่ที่นี่ต่อไปได้ ถ้าพวกเจ้ายอมเชื่อมโยงกับผู้มีพลังพิเศษคนอื่น ๆ ก็ได้ ถ้าไม่ยอม เราจะไม่ให้ใครบังคับพวกเจ้า”
เจียงอวิ๋นถานพูดต่อ “เราจะส่งคนมาประจำอยู่ด้านนอกสวนพฤกษศาสตร์ ไม่มีใครเข้ามาได้ตามอำเภอใจ พวกเจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย”
“แต่ฐานที่มั่นจะให้ผู้มีพลังพิเศษที่ผ่านการประเมินเข้ามาเป็นระยะ ๆ ถ้าพวกเจ้ายอมเชื่อมโยงกับพวกเขา ก็ออกไปด้วยกันได้”
ที่เธอคิดแบบนี้ก็เพราะเห็นอูหลงเผิงเซิ่งเดินตามอย่างเชื่อฟังไม่ก่อกวน แล้วยังเห็นต้นแปะก๊วยช่วยชีวิตคนกลุ่มนั้น
อีกอย่าง คนพวกนั้นกล้าเข้ามาในสวนพฤกษศาสตร์ก็เพื่อเชื่อมโยงกับพืชกลายพันธุ์ เธอคิดว่าในสวนมีพืชกลายพันธุ์ไม่น้อย ถึงตอนนี้จะยังไม่มีจิตสำนึก แต่วันหน้าก็ไม่แน่
ดูผลึกดิบใต้ดอกโกลเด้นรอดสิ ผลึกในสวนพฤกษศาสตร์คงไม่น้อย