ว่านเป่าจูได้ยินเสียงคุ้นหูจากข้างนอก และพอได้ฟังที่พวกเขาพูดกัน เธอก็รู้ว่าใครมาก่อกวน
เธอหันมามองเจียงอวิ๋นถานและคนอื่นๆ อย่างเก้อเขิน "คือว่า... น่าจะเป็นครอบครัวของหลี่ผิง"
เจียงอวิ๋นถานมองไปที่ว่านฟู่อัน "คุณบอกว่าได้ขังพวกเขาไว้แล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"
ว่านฟู่อันก็รู้สึกเก้อเขินเช่นกัน "ผมสั่งให้คนขังพวกเขาไว้แล้วจริงๆ มันเกิดอะไรขึ้น เดี๋ยวผมจะออกไปดู"
เสิ่นเฮ่อกุยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้ม "ไปดูด้วยกันเถอะ"
ทุกคนเดินออกมา ก็เห็นหลีกั่วพาชายหญิงวัยกลางคนคู่หนึ่งด่าทออยู่ที่หน้าประตู มีผู้คนมุงดูอยู่ไม่น้อย
และข้างกายครอบครัวนี้ ยังมีชายสองคนที่ดูประหม่าและกระสับกระส่ายยืนอยู่ พวกเขาคือคนที่ว่านฟู่อันส่งไปจับตาดูครอบครัวหลี่
ว่านฟู่อันถาม "เกิดอะไรขึ้น?"
"พวกเขาบอกว่า ถ้าไม่ปล่อยให้ออกมา ก็จะเอาหัวโขกพื้นตายในบ้าน จะได้ให้เราอธิบายไม่ได้"
"คุณหนูปฏิบัติกับพวกเขาดีมากก่อนหน้านี้ เรียกได้ว่าดีเหมือน... เหมือนญาติผู้ใหญ่ พวกเราเลยจนปัญญา พวกเขาพุ่งออกมา เราห้ามไว้ไม่อยู่ ได้แต่ปล่อยให้ออกมาแล้ว" คนผู้นั้นเห็นสีหน้าของว่านฟู่อันย่ำแย่ จึงรีบเปลี่ยนคำพูด
"เราคิดว่าจะพาพวกเขากลับไปตอนที่ออกมาแล้ว แต่ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากบ้านตระกูลหลี่ แถมยังมีคนอื่นตามมาดูอีก ตอนนั้นเราก็ไม่รู้ว่าควรลงมือดีหรือไม่"