วินาทีต่อมา จางถงก็เห็นด้วยกล่าว:“ใช่แล้ว พวกซอมบี้พวกนั้นอาจจะรวมตัวกันอยู่ที่ไหนสักแห่ง เราควรออกตามหาจริง ๆ ไม่แน่พวกมันกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่”
หลังจากทั้งสองพูดจบ ผู้คนก็เริ่มถกเถียงกัน
อย่างไรก็ตาม คนที่เห็นด้วยกับการออกไปตามหาซอมบี้มีน้อยกว่าคนที่ไม่เห็นด้วยมาก
ฝ่ายที่คัดค้านเห็นว่า เรื่องเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือการสร้างฐานที่มั่นให้ดี ยกระดับความแข็งแกร่ง เตรียมพร้อมสำหรับอนาคต
พร้อมกันนั้นก็จัดการเคลียร์พื้นที่โดยรอบ ติดต่อกับฐานที่มั่นอื่น ๆ
การรู้สถานการณ์ของฐานที่มั่นทั้งหมดในฮว๋ากั๋วตอนนี้ต่างหากที่สำคัญที่สุดสำหรับพวกเขา พวกเขาต้องรู้ว่าตอนนี้ยังมีเพื่อนร่วมชาติเหลืออยู่เท่าไหร่
อู๋อี้เต๋อและจางถงไม่ได้สนใจว่าพวกเขาจะเห็นด้วยหรือไม่ นี่เป็นแค่การโยนหินถามทางเท่านั้น
จางถงมองไปที่เจียงอวิ๋นถาน ถามว่า:“หัวหน้าฐานที่มั่นคิดว่ายังไง”
เจียงอวิ๋นถานเงยหน้าขึ้น มองเขา สัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายที่ซ่อนอยู่ในแววตายิ้ม ๆ ของเขา นางจึงตอบอย่างสุขุมว่า “ฉันไม่เห็นด้วยที่จะออกไปโจมตีซอมบี้ตอนนี้”
“ที่พวกเขาพูดเมื่อกี้ก็ไม่ผิด เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือการสร้างฐานที่มั่น แน่นอนว่าฉันไม่ได้หมายถึงแค่การสร้างสาธารณูปโภคพื้นฐาน แต่รวมถึงตำแหน่งหน้าที่และผู้รับผิดชอบทั้งในระดับบนและล่างของฐานที่มั่น ฉันคิดว่าจำเป็นต้องประเมินกันใหม่ทั้งหมด”
“อีกอย่าง การติดต่อกับฐานที่มั่นอื่นก็เป็นเรื่องสำคัญ ตอนนี้เราก็ยังไม่มีกำลังคนมากพอที่จะออกไปตามหาซอมบี้”