ฐานที่มั่นชั่วกั่วมีหยาดเหงื่อและแรงกายของเขามากเกินไป การจะให้เขาตัดสินใจทิ้งฐานที่มั่นชั่วกั่วภายในเวลาสั้น ๆ นั้นยากเกินไปสำหรับเขา
เจียงอวิ๋นถานไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก เพียงกล่าวว่า "พวกเรากลับฐานที่มั่นเมืองหลวงก่อน ยังมีเรื่องต้องทำ"
ว่านฟู่อันอ้าปากค้าง อยากถามว่าเรื่องอะไร แต่โชคดีที่ก่อนจะพูดออกมา เขารู้สึกว่าถามแบบนี้ค่อนข้างล่วงเกิน จึงไม่เอ่ยปากอีก
"ก็ได้ ลำบากพวกคุณแล้ว" ว่านฟู่อันกล่าวอย่างสุภาพ "เดี๋ยวฉันให้คนไปเตรียมค่าตอบแทนที่ตกลงไว้ก่อนหน้านี้ให้พวกคุณ"
"ได้เลย" เจียงอวิ๋นถานยิ้มกว้าง ไม่ได้เอ่ยคำพูดที่อยากเกลี้ยกล่อมเขาแม้แต่คำเดียว
ถึงต่อให้พวกเขาหวังว่าว่านฟู่อันและครอบครัวตระกูลว่านจะออกเดินทางไปพร้อมกัน แต่เรื่องแบบนี้ ต้องให้พวกเขาตัดสินใจด้วยตัวเองถึงจะดี
เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ภายหน้าหากฝ่ายนั้นไปได้ไม่สวย จะได้ไม่โทษว่าเป็นความผิดของพวกเขา
เห็นว่านฟู่อันเดินจากไป เสิ่นเฮ่อกุยจึงกล่าวว่า "ถ้าแปลงผักของพวกเขามีผลึกอยู่ใต้ดินจริง ๆ ซอมบี้พวกนั้นอาจไม่ได้ตั้งใจจะปิดล้อมพวกเขาเพียงเพราะที่นี่มีมนุษย์ก็ได้"
"แก่นผลึกช่วยให้พวกมันพัฒนาระดับ ฟื้นคืนสติได้บางส่วน เช่นนั้นผลึกเองก็น่าจะช่วยได้เช่นกัน"
"ซอมบี้ที่ฟื้นคืนสติได้บางส่วน เกรงว่าจะยิ่งเข้าใจดีว่าผลึกพวกนั้นมีประโยชน์ต่อพวกมันอย่างไร ก็เลยยิ่งต้องการ"
เจียงอวิ๋นถานไตร่ตรองตามแล้วก็จริง "ก็ไม่รู้ว่าว่านฟู่อันจะยอมไปหรือเปล่า ไม่งั้นก็คงลำบากที่จะคุยกับเขาเรื่องผลึกจริง ๆ"