มันคือผลึกแน่นอนแล้ว เมื่อครู่เธอไม่ได้มองผิดไป
อวี้เค่ออดอุทานด้วยความประหลาดใจไม่ได้ “ให้ตาย ข้าไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม ในท้องสัตว์ประหลาดพวกนี้มีผลึก”
ฉีรั่วสุ่ยยื่นมือไปบิดเขา อวี้เค่อร้องด้วยความเจ็บปวด
อวี้เค่อค่อนข้างน้อยใจ “รั่วสุ่ย เธอบิดข้าทำไม แรงไม่เบาเลย”
เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย
ฉีรั่วสุ่ยกล่าวเรียบๆ “ในเมื่อเจ้ารู้สึกเจ็บ งั้นที่เห็นต้องเป็นเรื่องจริงแน่”
อวี้เค่อ: ......
เสิ่นเฮ่อกุยตะโกน “อย่าเหม่อลอย รีบมาช่วยกันเอาผลึกดิบในท้องพวกมันออกมา”
“พวกเรายังต้องรีบกลับ”
สิ้นคำเสิ่นเฮ่อกุย อวี้เค่อและคนอื่นๆ ก็ลงมือทันที
จริงด้วย พวกเขาอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว
เจียงอวิ๋นถานกังวลว่าสัตว์กลายพันธุ์พวกนั้นอาจยังมีชีวิตรอดอยู่ ตอนที่พวกเธอเก็บผลึกดิบ อาจถูกสัตว์กลายพันธุ์ที่ยังเหลือลมหายใจซุ่มโจมตี
ดังนั้น เธอจึงเปลี่ยนแขนกลเป็นกระบี่เลเซอร์คู่ และสังเกตเห็นว่าบนหุ่นยนต์รบมีอุปกรณ์สแกนชีวิต จึงเปิดใช้ฟังก์ชันสแกนชีวิต คาดไม่ถึงว่าจะพบสัตว์กลายพันธุ์ที่ยังมีชีวิตอยู่สามตัว
เจียงอวิ๋นถานบินเข้าไปจัดการซ้ำโดยตรง
จากนั้น เธอคิดว่าพวกนั้นคงผ่าท้องสัตว์กลายพันธุ์ลำบาก จึงใช้กระบี่เลเซอร์คู่ผ่าท้องสัตว์กลายพันธุ์ที่ตายแล้วให้