"ร้อน......ทรมานจัง"
เจียงอวิ๋นถานที่ยังมึนงงรับรู้ได้ถึงฝ่ามือใหญ่ที่มีหนังด้านบาง ๆ วางอยู่บนหน้าผากของเธอ
วินาทีต่อมา ของเหลวรสขมก็ถูกกรอกเข้าปาก
เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังข้างหู "ให้กินยาลดไข้แล้ว ก็ขึ้นอยู่กับว่านางจะรอดไหม ข้าวต้มที่ให้เจ้าต้ม ต้มแล้วหรือ?"
"ต้มแล้วเจ้าค่ะ พอคุณหนูเจียงตื่นก็กินได้เลย"
ไม่นานนัก เจียงอวิ๋นถานที่ได้ยินเสียงปิดประตูก็ผล็อยหลับไปท่ามกลางความทรมานระลอกแล้วระลอกเล่า
เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้ง นางรู้สึกท้องว่าง หิวจนทรมาน
นึกถึงเสียงที่ได้ยินก่อนหลับ เจียงอวิ๋นถานฝืนกายลุกเดินออกจากห้อง ใจคิดแต่จะหาอะไรกิน ทั้งที่หัวยังมึนงง นางจึงไม่ทันสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงรอบตัวเลย
แต่พอเปิดประตูห้องออกไป ก็เห็นผู้คนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ทุกคนหันมามองนาง
ขณะนั้นเอง สตรีท่วงท่าสง่างามคนหนึ่งเดินเข้ามา ประคองร่างโอนเอนของนางพร้อมถามอย่างอ่อนโยน "คุณหนูเจียง ท่านไม่เป็นไรนะ?"
เจียงอวิ๋นถานจำเสียงได้ทันที นางคือคนที่บอกว่าจะต้มข้าวต้มให้ตนเมื่อครู่
นางเอ่ยอย่างน่าสงสาร "ท่านพี่ ข้าหิว"
ฉีรั่วสุ่ยแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ตอบรับทันที "ได้ ข้าไปเอาให้"
นางพูดพลางประคองเจียงอวิ๋นถานให้นั่งลงบนโซฟา
เจียงอวิ๋นถานมองใบหน้าแปลกตามากมายตรงหน้า รู้สึกงุนงง อ้อ ใช่แล้ว สมองของนางเหมือนมีความทรงจำใหม่เพิ่มขึ้นมามากมาย
ยังไม่ทันได้คิดให้กระจ่าง ก็ได้ยินเสียงเสียดสี
"บางคนผลักเพื่อนร่วมทีมเข้ากองซอมบี้ ยังจะนั่งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ลงคอ" เซี่ยชูจิ้งเหยียดหยาม
"เสี่ยวจิ้ง อวิ๋นถานเพิ่งฟื้น อย่าเพิ่งพูดเลย" หลินทิงเสวี่ยห้ามปราม
เซี่ยชูจิ้งมีสีหน้าไม่พอใจ "ทิงเสวี่ย เจ้าก็ใจดีเกินไปแล้ว เจียงอวิ๋นถานเพื่อเอาชีวิตรอดถึงกับผลักเจ้าเข้าปากซอมบี้ ยังดีที่เจ้าโชคดี ตื่นพลังพิเศษ ไม่เช่นนั้นคงตายไปแล้ว"
"นางจะอาศัยเป็นคู่หมั้นของท่านประธานเฉิ่นแล้วทำอะไรตามอำเภอใจ ไม่เห็นชีวิตพวกเราเป็นชีวิตไม่ได้นะ ตอนนี้ใครยังกล้าอยู่ทีมเดียวกับนางอีก?"
ขณะที่คนตรงหน้าพากันประณามนางอย่างบ้าคลั่ง เจียงอวิ๋นถานก็ดูดซับความทรงจำในสมองจนหมด
ทิงเสวี่ย?
ท่านประธานเฉิ่น? เฉิ่นเฮ่อกุย?
ไม่จริงใช่ไหม นางสวมเข้าไปในนิยาย? สวมเข้าไปในนิยายโลกวันสิ้นโลกเล่มหนึ่ง เป็นตัวร้ายที่มีชื่อเดียวกับนาง
นางเป็นบัณฑิตจบใหม่ที่เติบโตมาอย่างสงบสุข ไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายอะไรเลยนะ?
หรือว่านอนดึกจนเสียชีวิตกะทันหัน? หรือเพราะไปขอพรหน้าศาลเจ้าจักพรรดิองค์ไหนตามกระแส? ได้ยินว่าที่นั่น ขอพรอะไรจะได้แบบนั้น แต่ด้วยวิธีการที่หลากหลาย
ดีล่ะ คราวนี้ได้สัมผัสจริง ๆ แล้ว
ขอให้รวยล้นฟ้า อืม สวมเป็นคุณหนูไฮโซ ก้มมองดู ก็มีกำไลหยกสีแดงเลือดสวมอยู่ที่ข้อมือ ไม่รวยได้อย่างไร
ขอให้มีคู่รักที่ร่ำรวย หน้าตาดี หุ่นดี ก็ได้คู่หมั้นที่สง่างาม ท่าทางโดดเด่นมาจริง ๆ
ทว่าฐานะนางเป็นตัวร้ายที่หยิ่งยโส มีนิสัยแย่ รู้ทั้งรู้ว่าพระเอกไม่มีใจให้สตรีนาง แต่ยังดันทุรังเข้าไปหา ก่อนโลกแตกก็สร้างปัญหาให้ผู้อื่นในที่ทำงานมากมาย หลังโลกแตกก็ยิ่งก่อศัตรูไว้มาก
เห็นนางเอกหลินทิงเสวี่ยสนิทสนมกับเฉิ่นเฮ่อกุย ก็หาเรื่องหลินทิงเสวี่ยอย่างบ้าคลั่ง หาเรื่องใส่ตัวเอง จนเฉิ่นเฮ่อกุยที่เคยเห็นนางเป็นน้องสาวก็เริ่มรังเกียจนาง กลับไปปกป้องนางเอกแทน
ต่อมา ตัวร้ายทำร้ายจิตใจคนดี ๆ ทุกคนที่เคยดีต่อนาง จนสุดท้ายถูกนางเอกหลอกออกนอกฐาน ถูกทรมานจนตาย
สู้ถูกซอมบี้กัดตายยังดีกว่า...
ดังนั้น ปฏิบัติการชั่วร้ายต่าง ๆ ของเจ้าของร่างเดิม นอกจากจะทำร้ายตัวเองแล้ว ยังเป็นตัวเร่งความรู้สึกให้พระเอกนางเอกอีกด้วย
ตอนนี้ก็ไข้ขึ้นสูงจนตายไปแล้ว นางที่ดันซวยมานอนดึกตายก็สวมเข้ามาพอดี...
อืม คำอธิษฐานของนาง จะไม่ให้เป็นการสมหวังได้อย่างไร? ตอนนี้จะยกเลิกสองข้อนั้นทันไหม?
เจียงอวิ๋นถานร้องไห้ไม่ออก โดยไร้เรี่ยวแรงอยู่แล้ว ครู่หนึ่งใจก็ยิ่งดำดิ่ง
แต่หลังจากนั้น คำพูดของเซี่ยชูจิ้งก็ทำให้นางตั้งตัวได้ในทันใด
เซี่ยชูจิ้งพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ "แม้ทิงเสวี่ยจะบอกว่าไม่เอาเรื่องเจ้า แต่เจ้าก็ควรขอโทษชดใช้ให้นางนะ"
"ข้าว่ากำไลบนข้อมือเจ้าก็เหมาะกับทิงเสวี่ยดี เจ้ายกให้นางเป็นการชดใช้ก็แล้วกัน ถึงอย่างไรก็โลกแตกแล้ว ของพวกนี้ไม่เห็นมีค่า ถ้าทิงเสวี่ยยอมรับไว้ก็ถือว่านางทำดีแล้ว"
เจียงอวิ๋นถานก้มหน้า เอื้อมมือลูบกำไลหยกเลือดบนข้อมือ ใช่แล้ว นางไม่ได้เป็นแค่ตัวเร่งความรู้สึกพระเอกนางเอก แต่ยังเป็นเครื่องมือส่งนิ้วทองให้กับนางเอกด้วย
นิ้วทองก็คือกำไลหยกเลือดวงนี้
แต่นางไม่ได้เป็นคนยกให้หลินทิงเสวี่ย หลินทิงเสวี่ยรู้ว่ากำไลหยกเลือดเป็นสมบัติตกทอดที่ท่านชายเฉิ่นให้แก่ลูกสะใภ้ในอนาคต พอหลินทิงเสวี่ยรู้เรื่องก็ขโมยไป
หลินทิงเสวี่ยบังเอิญทำเลือดหยดใส่มัน จำเจ้าของได้สำเร็จ อาศัยนิ้วทองในโลกวันสิ้นโลกก็รุ่งเรืองสุดขีด
แต่ตอนนี้ ขอโทษด้วย กำไลหยกเลือดอยู่ที่นาง ก็ต้องเป็นของนาง
เจียงอวิ๋นถานแค่นเสียงเย็น โต้กลับ "พวกเจ้าปูเรื่องมาซะยาว ที่แท้ก็อิจฉากำไลของข้า?"
"นี่ของตกทอดที่ท่านอาเฉิ่นให้ข้าผู้เป็นลูกสะใภ้ในอนาคต พวกเจ้านี่กล้าเอื้อมจริง ๆ ยังจะให้ข้าขอบใจที่ช่วยจัดการอีกนะ หน้าด้านจริง"
นางพูดต่อ "ถ้าข้าผลักนางเข้าฝูงซอมบี้ เอานางบังปืน ข้าจะถูกซอมบี้ข่วนหรือ?"
"หรือว่าไม่ใช่หลินทิงเสวี่ยใช้ข้าบังซอมบี้? แถบที่ข้าถูกซอมบี้ข่วนหนักกว่าของนางอีก จะให้นางฟื้นก่อนข้า แล้วนางบอกว่าข้าผลักนางก็คือความจริงไม่ได้นะ"
"ถ้าข้าฟื้นก่อน ข้าจะบอกว่านางผลักข้า พวกโง่" เจียงอวิ๋นถานด่าทุกคนในที่นั้นด้วย
แล้วในขณะที่พวกเขายังไม่ทันได้โต้ตอบ นางก็รีบตรงไปยังห้องของตนเมื่อครู่ ปิดประตูเสียงดังปัง
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุด ไม่ใช่การมาทะเลาะกับพวกนาง! แต่ต้องรีบทำให้นิ้วทองตกเป็นของตน!
เมื่อนึกถึงเนื้อหาในความทรงจำ นางรู้สึกว่าไม่น่าจะใช่เจ้าของร่างเดิมที่ผลักหลินทิงเสวี่ย แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาไปติดใจเรื่องนั้น
เจียงอวิ๋นถานกำลังจะศึกษากำไลบนข้อมือ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูมาจากด้านนอก
"คุณหนูเจียง เป็นข้าเอง"
เจียงอวิ๋นถานได้ยินก็เปิดประตู เห็นฉีรั่วสุ่ยถือถ้วยข้าวต้มมาให้ นางรับมาแล้วยิ้ม "ขอบคุณพี่"
"ไม่เป็นไร เจ้าพักผ่อนให้ดี" ฉีรั่วสุ่ยพูดอย่างอ่อนโยน
เจียงอวิ๋นถานพยักหน้า เมื่อเห็นหลินทิงเสวี่ยกับเซี่ยชูจิ้งต่างก็จ้องมาทางนาง นางก็จ้องตากลับไป แล้วปิดประตูดังเดิม
หลินทิงเสวี่ยใช้เล็บจิกลงบนฝ่ามือ ส่วนเซี่ยชูจิ้งแทบคลั่งด้วยโทสะ
ในเวลานั้นเอง เฉิ่นเฮ่อกุยก็ออกมาจากอีกห้องหนึ่ง พูดเสียงเย็น "ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครเห็นพวกเจ้าทั้งคู่ก็ได้รับบาดเจ็บ ย่อมไม่มีเหตุผลว่าใครทำร้ายใคร"
"ถ้าพวกเจ้ายืนยันว่าอวิ๋นถานมุ่งร้าย เช่นนั้นเราก็แยกทางกันเถอะ จะได้ไม่เกิดความเข้าใจผิดอะไรขึ้นอีกในภายหลัง"
"อีกอย่าง ของของอวิ๋นถานเป็นของของนาง นางไม่อยากยกให้ ขอเตือนพวกเจ้าอย่าได้โลภ ข้าไม่อยากเห็นใครมีเล่ห์กลกับคนของตระกูลเฉิ่น" คำพูดของเฉิ่นเฮ่อกุยเต็มไปด้วยคำเตือน
——
ปล. ไม่ประจบประแจงนางเอกเรื่องเดิม ไม่เปลี่ยนนิสัยเดิมของเจียงอวิ๋นถาน ให้กลายเป็นคนดีงามจริงใจ
อวิ๋นถานไม่ใช่นางเอกที่เก่งกาจตั้งแต่แรก ฉะนั้นช่วงต้นจึงต้องพึ่งพาบารมีผู้อื่น ภายหลังจะเก่งขึ้นเรื่อย ๆ นิ้วทองก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน เรื่องนี้มีพระเอก ไม่เจ้าชู้ ก่อนหน้านี้แค่มองเจ้าของร่างเดิมเป็นน้องสาว ชอบเพียงอวิ๋นถานในตอนนี้
มีคู่รัก แต่ไม่เป็นเครื่องมือของพระเอก ขอให้อวิ๋นถานของเรามีความกล้าหาญ มุ่งมั่นก้าวไปข้างหน้า