เจียงอวิ๋นถานพูดยิ้ม ๆ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
อวี๋เซิงคิดไม่ถึงว่าเจียงอวิ๋นถานยังจำเธอได้ รู้สึกปลาบปลื้มจนเป๋ไปหมด “ไม่ได้เจอกันนานเลยค่ะ ไม่คิดว่าคุณเจียงจะยังจำฉันได้”
“ก็ยังพอจำได้อยู่” เจียงอวิ๋นถานพูดเสียงเบา เธอจำได้ เพราะตอนนั้นอวี๋เซิงเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในกลุ่ม
หลังจากนั้น หลินเซวียนยื่นข้อเสนอให้เธอ แต่ในสถานการณ์ที่อนาคตไม่แน่นอน เธอกลับไม่ตอบรับ แสดงว่าเธอมีวิสัยทัศน์เฉียบขาด และมีแผนชีวิตของตัวเอง
เวิ่นเซียวเทียนถามด้วยความสงสัย “พวกเธอรู้จักกันเหรอ?”
อวี๋เซิง “ค่ะ คุณเจียงกับพวกเคยช่วยชีวิตฉันไว้”
เพียงแต่เธอไม่คิดว่า ตอนนี้เจียงอวิ๋นถานจะเปลี่ยนสถานะมาเป็นผู้นำฐานที่มั่นเมืองหลวง แต่พอคิดดูก็ไม่แปลก ตอนนั้นเธอก็รู้สึกว่าคนในทีมของพวกเขาล้วนฟังคำของเจียงอวิ๋นถาน
“พูดเกินไปแล้ว เป็นเรื่องแค่ยกมือทำเท่านั้น” เจียงอวิ๋นถานเปลี่ยนเรื่อง “เมื่อกี้คุณบอกว่ามีสัตว์ทะเลกลายพันธุ์ขนาดใหญ่โจมตี พาพวกเราไปดูหน่อยได้ไหม?”
“ได้สิคะ” อวี๋เซิงพูดจบ ก็หันไปมองเวิ่นเซียวเทียนกับพวก “ลุงเซา เราไปด้วยกันเถอะ”
เจียงอวิ๋นถานสังเกตเห็นรายละเอียดนี้ เข้าใจว่าอวี๋เซิงในฐานที่มั่นไห่เฉิง ก็น่าจะเป็นคนที่มีปากมีเสียงเหมือนกัน
ดูท่า การเลือกของอวี๋เซิงในตอนนั้นไม่ผิดเลย
ดังนั้น ทุกคนจึงมุ่งหน้าไปยังชายฝั่งทะเล