เจียงอวิ๋นถานยิ้มอย่างจนใจ “ช่วยไม่ได้ พิษของงูทะเลรุนแรงเกินไป มีคนอยู่ไม่กี่นาทีก็ตาย ถ้าต้องให้คุยกันก่อนแล้วค่อยใช้ยาให้พวกเขา เกรงว่าคงช่วยชีวิตคนไม่ได้มากขนาดนั้น”
นางรู้ว่าเสิ่นเฮ่อกุยจงใจพูดประโยคเหล่านี้ในช่วงเวลานี้พอดี
เช่าหนานไม่ใช่คนที่ฟังไม่รู้เรื่อง พวกเขาเชิญอีกฝ่ายมาช่วยแต่แรก แถมยังถือโอกาสสืบข่าวเกี่ยวกับเมืองหลวงไปด้วย
พวกเขาร้องขอก่อน จึงไม่มีเหตุผลให้อีกฝ่ายต้องคอยทุ่มเทตลอด ยิ่งกว่านั้น ผู้นำของฐานที่มั่นเมืองหลวงก็มาด้วยตัวเองแล้ว
เช่าหนานจึงรีบพูด “วันนี้พวกคุณช่วยคนของเราไปสองครั้งแล้ว ค่ายาที่ใช้ไปมีมูลค่าเท่าไร พวกเราจะจ่ายเป็นผลึกให้”
“ระหว่างที่พวกคุณอยู่ที่นี่ พวกเราจะดูแลเรื่องอาหารและที่พักให้ด้วย ขอบคุณที่เดินทางไกลมา”
เจียงอวิ๋นถานพยักหน้ายิ้ม “เช่นนั้นก็ต้องรบกวนแล้ว”
พูดพลาง นางก็กวาดตามองทะเลที่คลื่นกระแสน้ำกำลังคุกรุ่น “แต่อย่างไร ข้าก็ยังยืนยันคำเดิม หวังว่าพวกท่านจะตัดสินใจโดยเร็วว่าจะออกเดินทางหรือไม่ และจะเดินทางอย่างไร”
“ทางที่ดีที่สุดคือแจ้งคำตอบให้ข้าทราบก่อนเที่ยงวันพรุ่งนี้ เมื่อกี้พวกท่านก็เห็นแล้วว่างูทะเลอันตรายเพียงใด และภาพที่ฉลามวัวกับฉลามเสือร่วมมือกันก็เห็นแล้วเช่นกัน”
“ดังนั้น พวกเราจะไม่พักอยู่ที่นี่นาน เกรงจะถูกสัตว์ทะเลกับซอมบี้รุมกระหนาบ ข้าต้องรับผิดชอบคนที่ข้าพามาด้วย ไม่ว่าพรุ่งนี้พวกท่านจะไปหรือไม่ พวกเราก็ต้องออกเดินทางแล้ว”
เจียงอวิ๋นถานพูดความคิดของตนออกมาอย่างรวบรัดต่อเนื่อง