เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงอวิ๋นถานก็รีบเปิดตู้โชว์มิติที่อัปเดตใหม่ในวันนี้
เธออยากดูว่ามีอะไรที่จะช่วยจับอาหารทะเลได้บ้าง
พร้อมกันนั้น เธอยังส่งข้อความไปถามเกรอีวิน คิดว่ามิติเทคโนโลยีอวกาศน่าจะมีเทคโนโลยีล้ำหน้า ดังนั้นเครื่องมือจับปลาก็น่าจะทันสมัยมาก
เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าตอนนี้เกรอีวินมีหรือเปล่า หลังจากส่งข้อความแล้ว เธอก็ดูตู้โชว์มิติต่อ
เจียงอวิ๋นถานเดินดูตู้โชว์ของพ่อค้ามิติหลายคน แต่ก็ไม่พบสิ่งที่เธอต้องการ
มีพ่อค้ามิติคนหนึ่งที่มีอุปกรณ์ตกปลาแขวนอยู่บนตู้โชว์ แต่นั่นดูเหมือนไม่มีประโยชน์สำหรับพวกเขา
เธอดูต่อไปเรื่อยๆ เห็นอาหารสัตว์วิเศษจากโลกบำเพ็ญเซียนขายอยู่
เจียงอวิ๋นถานอ่านคำอธิบายสินค้าอย่างละเอียด อาหารสัตว์วิเศษที่ว่านี้ใช้เลี้ยงสัตว์วิเศษสำหรับบริโภคโดยเฉพาะ แต่ก็มีแรงดึงดูดถึงชีวิตต่อสัตว์ธรรมดาด้วย ราคาขายอยู่ที่ 1,000 เหรียญมิติต่อถุง
เธอดูแล้ว อีกฝ่ายขายเป็นถุงละ 10 ชั่ง หลังจากพิจารณาแล้ว เธอซื้ออาหารสัตว์วิเศษมา 10 ถุง
ราคานี้ก็ไม่ถูกเลย 10 ถุงพอๆ กับซื้อโสมกลายพันธุ์ได้หนึ่งต้น
เธอจับทางได้แล้วว่า ในระบบการค้าข้ามมิติ ของถูกไม่จำเป็นต้องมีประโยชน์เสมอไป ที่ถูกอาจเป็นเพราะของสิ่งนั้นมีมากเกินไปในมิติของอีกฝ่าย
แต่ของแพงต้องมีประโยชน์แตกต่างกันไป
อีกอย่าง เมื่อเธอดูต่อไปเรื่อยๆ ก็ไม่เจอของที่เหมาะสมอีก จึงตัดสินใจซื้ออาหารสัตว์วิเศษทั้งหมด