ชินซินค่อยๆ หยิบกาน้ำชาขึ้นมาอย่างเบามือ ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วส่งสัญญาณให้สาวใช้องค์อื่นๆ ตามนางออกไป พอเติมของในกาน้ำชาจนเต็มแล้วจึงหิ้วกลับมา
ในจังหวะที่ก้าวเข้ามา ก็ปะทะเข้ากับดวงตาที่ยิ้มแย้มคู่หนึ่งโดยไม่ทันตั้งตัว นางสะดุ้งทั้งตัว กาน้ำชาในมือแทบจะหลุดลอยออกไป
“หนูน้อยขอทาน...คุณหนูใหญ่ ท่านตื่นแต่เมื่อใดเจ้าคะ?”
เวินซานจินราวกับไม่ได้เห็นท่าทีรู้สึกผิดของนาง ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย
“เพิ่งตื้นได้ไม่นาน ดีเลย พวกเจ้าเก็บกวาดห้องอีกรอบ ข้างนอกมีคนตามหา ข้าไปเดี๋ยวก็กลับ”
ชินซินเหลือบเห็นกาน้ำชาในมือ ก็รีบยิ้มประจบ “คุณหนูใหญ่ เพิ่งตื่นนอน ขอทาน้ำก่อนแล้วค่อยไปเถิดเจ้าคะ”
“มีน้ำดื่มรึ? ดีนัก ชงมาถ้วยหนึ่ง เจ้าช่างมีน้ำใจ”
เวินซานจินรับถ้วยชาที่นางยื่นให้ด้วยสีหน้าเอ็นดู แล้วดื่มหมดในอึกเดียวท่ามกลางสายตาชื่นใจของชินซิน
พอรับถ้วยเปล่าคืนมา ชินซินจึงยิ้มส่งเวินซานจินจากไป
ทันทีที่ร่างของเวินซานจินหายลับไป สาวใช้กลุ่มหนึ่งก็อดหัวเราะคิกคักไม่ได้
“นางดื่มแล้ว! ดื่มหมดเลย!”
“พวกเจ้าโหดร้ายเกินไปแล้ว ยาบ้วนท้องมากขนาดนี้ กลัวว่านางจะชิมรสชาติผิดปกติจริงๆ!”
ชินซินดีอกดีใจ “ขอทานน้อยตัวหนึ่ง ให้แค่น้ำดื่มก็ถือว่าให้เกียรตินางแล้ว นางจะได้ชิม...อ๊า! ท้องข้า!”
จู่ๆ ใบหน้านางก็เปลี่ยนสี มือปิดท้องที่ปวดตุบๆ โดยไม่รู้ตัว
ท้องส่งเสียงร้องโครกคราก ราวกับคลื่นยักษ์ซัด
พอรู้สึกได้อะไรบางอย่าง นางก็รีบหนีบขาแน่น
“ห้องน้ำ! ข้าต้องไปห้องน้ำ!”
นางหนีบขาแน่น หน้าตาบูดบึ้งค่อยๆ ขยับตัวไปทางห้องน้ำอย่างยากลำบาก