เวินซานจินไม่คิดว่านางหลิวจะเรียกนางไปพบ
นางก้มมองโชคชะตาบนตัวตนเอง แม้จะไม่ถึงกับมีเคราะห์ร้ายเกาะกุม แต่ก็เรียบง่ายธรรมดา ไม่น่าสนใจ
นางหลิวเรียกนางไปพบในเวลาเช่นนี้ ย่อมทำให้นางสงสัย
“ได้ ข้ารู้แล้ว” นางพยักหน้าให้แม่นมเจ้าออกไป “ข้าขอจัดการตัวเองสักครู่แล้วค่อยไป”
แม่นมเจ้ายืนนิ่งไม่ขยับ ดวงตาจ้องนางเขม็ง “คุณหนูใหญ่รีบไปเถิด อย่าให้ฮูหยินรอจนร้อนใจเลยเจ้าค่ะ”
เห็นเวินซานจินยังคงเอื่อยเฉื่อย แม่นมเจ้าก็ร้อนใจ ถึงกับยื่นมือมาหมายจะดึงนาง ทว่ามั่วอวี้ใช้ฝักกระบี่ฟาดหลังมือเข้าให้ หลังมือของแม่นมเจ้าแดงขึ้นทันที
“เจ้า...”
“แม่นมไม่มีหูหรือ ถึงไม่ได้ยินคำพูดของคุณหนูข้า?” มั่วอวี้ขวางหน้าเวินซานจิน “รบกวนแม่นมรออยู่ข้างนอก คุณหนูข้าขอจัดการตัวเองก่อน!”
แม่นมเจ้ากุมมือที่เจ็บแสบไว้ อยากเร่งก็กลัวว่าจะถูกตีอีก จึงจำต้องออกไปอย่างไม่เต็มใจ
ครู่ต่อมา เมื่อเวินซานจินจัดการตัวเองเรียบร้อยและออกมา แม่นมเจ้าก็รีบร้อนพาคนมุ่งหน้าไปยังเรือนของเวินชิงจือ
นางหลิวรออยู่นอกเรือนของเวินชิงจือ ร้อนใจราวกับไฟสุม
ในที่สุดเมื่อเห็นแม่นมเจ้าพาคนมา ครั้นเวินซานจินปรากฏตัวที่ปลายทางเดิน นางแทบจำไม่ได้
นางหลิวเพ่งมองใบหน้าของเวินซานจิน สีหน้าชะงักไปชั่วครู่ ความรังเกียจในดวงตาวูบผ่าน
“ให้ตายเถอะ ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง แม้แต่มายังมาชักช้า!”
นางหลิวก้าวฉับ ๆ เข้ามากระชากแขนนางอย่างแรง เรี่ยวแรงมากเสียจนแทบลากนางไปยังเรือนของเวินชิงจือ
“น้องชิงจือของเจ้าได้รับบาดเจ็บ แต่กลับไม่เห็นเจ้ามาเยี่ยมเลย ช่างเป็นคนอกตัญญูเสียจริง!”