“ท่านแม่?”
เวินเซี่ยวชิงไม่คิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะเสด็จมา จึงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบก้าวเข้าไปต้อนรับ
ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือให้เขา แล้วสั่งให้คนนำเก้าอี้มาให้ ก่อนนั่งอยู่ด้านข้าง มองนางหลิวที่ล้มอยู่บนพื้นและกำหมัดแน่นอย่างเย็นชา แล้วหัวเราะเยาะหยัน
“ไร่นาในฤดูหนาวนั้นทั้งหนาวเหน็บและลำบาก จะเทียบกับในจวนได้อย่างไร ไปหยิบสมุนไพรจากห้องเก็บของให้ฮูหยินพกติดตัวไปด้วย จะได้ไม่ให้ผู้อื่นกล่าวหาว่าจวนหย่งกั๋วของเรากดขี่นาง”
เวินเจียงไป่ถูกคนกดไว้บนม้านั่งยาว ครั้นเห็นนางหลิวรับแส้แทนตน ก็ซาบซึ้งจนร่ำไห้เสียงสะอึกสะอื้น ร้องไห้ราวกับหัวใจแตกสลาย
แต่เขาคิดไม่ถึงว่าแม้มารดาจะหมดสติไปแล้ว แท้ทรงภูตร้ายผู้นี้ก็ยังไม่ยอมปล่อยมารดาไป ซ้ำยังจะส่งนางไปอยู่ไร่อันหนาวเหน็บทุกข์ทรมานอีก!
“นางมารเฒ่า! เจ้าต้องตายอย่างไม่สงบแน่!”
“หากมารดาข้าเป็นอะไรไป ชั่วชีวิตนี้ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปเด็ดขาด!”
เขาถูกคนกดไว้แน่น ศีรษะเชิดสูง ดิ้นรนไม่หยุด เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่พลุ่งพล่าน
“เจ้า...เจ้าลูกอกตัญญู!”
เวินเซี่ยวชิงสะดุ้งตกใจ ไม่คิดว่าบุตรชายจะกล้าพูดจาอกตัญญูเช่นนี้ออกมา
เขาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกไม่หยุด ก่อนเหวี่ยงหวายที่ถืออยู่ในมือฟาดลงไปอย่างแรง
“ไอ้สารเลวไร้กตัญญูไร้เมตตา! กล้าสาปแช่งย่าของเจ้าได้อย่างไร! วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
ฟาดไปเพียงไม่กี่ครั้ง แผ่นหลังของเวินเจียงไป่ก็เต็มไปด้วยบาดแผลเลือดเนื้อเละเทะ แต่เขากัดฟันแน่น ไม่ร้องขอชีวิตแม้แต่คำเดียว
ยิ่งตี เวินเซี่ยวชิงก็ยิ่งหวาดหวั่นในใจ เขาตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เพียงคำพูดด้วยความโมโหของเวินเจียงไป่ แต่เป็นความคิดที่แท้จริงในใจของเขา
เขาอดเสียใจอีกครั้งไม่ได้ ที่ในตอนนั้นแต่งนางหลิวซึ่งเป็นสตรีไร้ค่าเช่นนี้เข้ามาเป็นภรรยา
หรือหากตอนนั้นเขาไม่ใจอ่อน และรับบุตรชายหลายคนไปเลี้ยงดูไว้ใต้เข่าของฮูหยินผู้เฒ่าเสียตั้งแต่แรก เวินเจียงไป่ในวันนี้ก็คงไม่เติบโตมาเป็นเช่นนี้