เมื่อเทียบกับความย่ามใจของเวินหลีแล้ว สถานการณ์ของตระกูลเจียงกลับไม่ดีนัก เจียงเยว่เอ๋อมองขนมหวอโถวที่ทำจากธัญพืชหยาบบนโต๊ะอาหาร ก็เกลียดเวินหลีเข้ากระดูกดำ
“เยว่เอ๋อ ต่อไปนายอย่าไปยั่วโมโหจือชิงเวินอีกเลย เธอไม่ใช่คนที่ยั่วได้ง่าย ๆ หรอกนะ!”
“ซานเกอ นายก็โทษฉันด้วยเหรอ?” เจียงเยว่เอ๋อรู้สึกน้อยใจอยู่แล้ว แถมยังถูกเจียงสามอบรมสั่งสอนอยู่เรื่อย ยิ่งรู้สึกอึดอัดใจหนักขึ้นไปอีก
เจียงสามวางขนมหวอโถวในมือลง แล้วอธิบายอย่างอดทน “ซานเกอไม่ได้โทษนายนะ แค่จือชิงเวินก็ไม่ได้ไปยั่วนาย นายก็ไม่ต้องไปหาเรื่องเธอ สภาพบ้านเราตอนนี้นายก็รู้ มันทนความวุ่นวายอีกไม่ไหวแล้ว!”
อวี๋ซวงกัดไข่ที่ถืออยู่คำหนึ่ง “เยว่เอ๋อ สะใภ้รองไม่ได้อยากว่านายนะ แต่จือชิงเวินเขาสวยมาแต่เกิด นายอิจฉาก็ไม่มีประโยชน์หรอก!”
ทันทีที่อวี๋ซวงพูดจบ สามพี่น้องตระกูลเจียงก็มองเธอด้วยสายตาไม่เห็นด้วย
“มองฉันทำไม? จือชิงเวินก็ไม่ได้ไปหาเรื่องนายนะ แต่นายกลับหาเรื่องปองร้ายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ผลสุดท้ายปองร้ายไม่สำเร็จ แถมยังถูกสวนกลับอีก นี่มิใช่หาความลำบากใส่ตัวรึ?”
อวี๋ซวงไม่ได้ชอบเวินหลีมากมายอะไรหรอก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเจียงเยว่เอ๋อ เธอกลับเกลียดขี้หน้ามากกว่า ตั้งแต่เธอแต่งงานกับเจียงสองเข้ามา เธอก็มองออกแล้วว่าครอบครัวนี้ตามใจเจียงเยว่เอ๋อแค่ไหน
ดีที่เธอเองพอมีทรัพย์สินอยู่บ้าง และไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกง่าย ๆ ถ้าเปลี่ยนเป็นคนที่มีนิสัยอ่อนแอกว่านี้สักนิดมาแต่งเข้าบ้านนี้ เกรงว่าคงจะถูกครอบครัวนี้กีดกันตายไปแล้ว