เวินหลีรู้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ แค่มีครั้งแรก ครั้งต่อไปจะขอให้พวกเขาช่วยก็ง่ายขึ้นมาก เธอฝึกไปเรื่อย ๆ พอชำนาญแล้วก็จะเปิดใบสั่งยาได้
เธอถอนหายใจ ถ้ารู้ว่าจะทะลุมิติเข้านิยาย เธอคงตั้งใจเรียนกับคุณปู่ไปแล้ว ไม่ต้องมาเริ่มเรียนใหม่แบบนี้!
ช่วงนี้อากาศหนาว เวินหลีอยู่แต่ในบ้านอ่านตำราแพทย์ ทำความคุ้นเคยกับจุดต่าง ๆ ในร่างกาย เธอยังทำตุ๊กตาผ้าไว้ฝึกฝังเข็มด้วย เลยไม่ได้สนใจเรื่องข้างนอกมากนัก
พอได้ยินเสียงเอะอะโวยวายในหมู่บ้าน เวินหลีถึงวางหนังสือ
เธอเดินออกจากห้อง เห็นเฉินเยียนไม่อยู่ จึงถามฉีจวิน “จือชิงฉี ในหมู่บ้านเกิดอะไรขึ้น?”
“ดูเหมือนสหายเจียงกับจือชิงกัวทะเลาะกันน่ะ!”
เวินหลีตาวาว รีบกลับไปหยิบผ้าพันคอในห้อง แล้ววิ่งออกจากเรือนจือชิง
ทันทีที่ออกมา เธอก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งมุงอยู่ที่ตีนเขา เธอรีบวิ่งไปแต่ก็ช้าไปหนึ่งก้าว ตอนนี้ทั้งสองคนยืนอยู่ตรงนั้นหน้าตาช้ำปูดบวม
เฉินเจียหาวและหลี่หงกำลังห้ามกัวไช่เสียไม่ให้ลงมือ เจียงสามยืนขวางหน้าเจียงเยว่เอ๋อไว้ ป้องกันไม่ให้กัวไช่เสียทำร้ายเธออีก
เวินหลีย่องเข้าไปข้าง ๆ เฉินเยียนและหลี่เซียงเซียง สองคนนี้กำลังแทะเมล็ดแตงโมกันอีกแล้ว เวินหลีสะกิดเฉินเยียนเบา ๆ “สองคนนั้นตีกันได้ยังไง!”
เฉินเยียนล้วงเมล็ดแตงโมจากกระเป๋ายื่นให้เวินหลี “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เหมือนว่าสองคนนั้นเจอหมูป่าตัวเล็กที่เขาด้านหลัง กัวไช่เสียดึงเจียงเยว่เอ๋อให้ช่วยบัง พอหนีออกมาได้ก็ตีกันเลย!”