ฟ้าเริ่มมืดลง ลู่เจ๋อชวนรอให้ทุกคนหลับสนิทก่อนจึงมาที่ห้องของเวินหลี
เวินหลีรอเขาอยู่ยังไม่ได้นอน
ทันทีที่เข้าไป ลู่เจ๋อชวนก็ยื่นขวดน้ำเกลือเปล่าสองขวด ขวดใหญ่ขวดเล็กให้เวินหลี
“อืม ไปเอามาจากไหนเนี่ย”
“ผมเห็นมือคุณเย็น เลยหาช่องทางมาให้สองขวด คุณเอาใส่น้ำร้อนไว้กอดแก้หนาว ขวดเล็กใช้อุ่นมือ ขวดใหญ่ใช้อุ่นเท้า”
ยุคนี้ขวดน้ำเกลือเป็นของหายาก ถ้าจะหามาได้ต้องมีเส้นสายพอสมควร เวินหลีไม่คิดว่าลู่เจ๋อชวนจะใส่ใจขนาดนี้ ถึงกับนึกถึงเรื่องพวกนี้ให้เธอ
“คุณไปโรงพยาบาลมาเหรอ”
“เปล่า ผมฝากคนอื่นไปเอามาให้ คุณเอาไปใช้เถอะ”
เวินหลีตายิ้ม “ดี ขอบคุณนะ”
ลู่เจ๋อชวนเห็นเธอยิ้ม ใจที่ลอยค้างอยู่ก็วางลงได้ ตอนนี้เขาเกือบจะแน่ใจแล้วว่าเวินหลีก็ชอบเขาเหมือนกัน เขากำมือแน่นเล็กน้อย ระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจเอาไว้ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาสารภาพรัก
“คุณถอดเสื้อผ้าเถอะ ผมจะช่วยเปลี่ยนยาให้”
“ได้”
ด้วยประสบการณ์จากเมื่อวาน บรรยากาศระหว่างทั้งสองจึงไม่เคอะเขินเท่าไรนัก
ใช้กรรไกรตัดผ้าพันแผลออก พบว่าแผลที่เมื่อวานยังมีเลือดซิบ ๆ เริ่มตกสะเก็ดแล้ว มือของเวินหลีชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นมา น้ำพุวิญญาณใส่มากเกินไป!!!
ไม่รู้ว่าลู่เจ๋อชวนจะสังเกตอะไรไหม
ลู่เจ๋อชวนเห็นว่าเวินหลีนิ่งไป จึงเอ่ยถาม “เป็นอะไรหรือเปล่า”
“เอ่อ... คุณรู้สึกตรงไหนไม่สบายบ้างไหม”
“แผลคันนิดหน่อย นอกนั้นก็ไม่มีอะไร หรือแผลอักเสบเหรอ”