ผู้ใหญ่บ้านเต็มไปด้วยริ้วรอยบนใบหน้า หน้าตาดูแก่ลงไปหลายสิบปี
เวินหลีเบือนหน้าหนีอย่างเฉยชา มองไปที่เจียงเยว่เอ๋อซึ่งยังร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของหลิวกุ้ยเซียง “สหายเจียง เดือนหน้าที่จะถึงนี้ หวังว่าคุณจะทำตามที่พูดไว้ อย่าเป็นคนไร้ยางอายที่ไม่รักษาสัญญาล่ะ!”
หลิวกุ้ยเซียงเต็มไปด้วยความโกรธ “จือชิงเวิน อย่าเกินไปนัก!”
“ป้าหลิว ลูกสาวของคุณใส่ร้ายว่าฉันบ่อนเซาะสังคมนิยม อย่างนั้นก็ไม่เกินไปหรือ? ให้ชาวบ้านตรวจค้นตัวฉัน อย่างนั้นก็ไม่เกินไปหรือ?”
“แก...” หลิวกุ้ยเซียงเข้าใจว่าเรื่องนี้เป็นเจียงเยว่เอ๋อเป็นคนเริ่มก่อน แต่จะให้ลูกสาวที่ตามใจจนเคยตัวไปหาบอุจจาระ เธอจะยอมได้ยังไง? เธอรู้ว่ามีเพียงการขอให้เวินหลียกโทษ จึงจะยกเลิกการลงโทษนี้ได้ เธอสูดหายใจลึก ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง
“จือชิงเวิน เรื่องนี้ความผิดทั้งหมดเป็นของเยว่เอ๋อ เป็นเพราะฉันไม่ได้สอนเธอให้ดี แต่เยว่เอ๋อเป็นเด็กผู้หญิง เธอดูสิ... เปลี่ยนเป็นการลงโทษอย่างอื่นได้ไหม?”
ผู้ใหญ่บ้านก็มองเวินหลีด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหวัง ในใจลึกๆ เขาก็หวังให้เวินหลีเปลี่ยนการลงโทษ การลงโทษนี้เจียงเยว่เอ๋อไม่ทำก็ได้ แต่เจียงเยว่เอ๋อรับปากต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านแล้ว ถ้าไม่ทำ ก็จะถูกคนนินทา เปลี่ยนได้สักอย่างก็ดีที่สุด!
เวินหลีตอบอย่างเด็ดขาด: “ไม่เปลี่ยน!”
“แก...” หลิวกุ้ยเซียงไม่คิดว่าเวินหลีจะไม่ไว้หน้าตนเช่นนี้ คำพูดจึงไม่เกรงใจอีกต่อไป “จือชิงเวิน ยังไงเธอก็เป็นแค่จือชิง ถ้าจะกลับเมืองต้องใช้เอกสารหลายอย่าง ฉันแนะนำให้เธอทำอะไรอย่าให้มันถึงที่สุดเช่นนี้!”