“จือชิงแซ่เจียง เรื่องนี้คุณจะจัดการยังไง?”
เจียงเฉินสีหน้าหมองคล้ำยิ่ง มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาทำได้เพียงยอมรับ ส่วนกัวไช่เสีย... ทำให้คนคนหนึ่งหายไปจะยากสักแค่ไหน?
เขาเชื่อว่าเยว่เอ๋อจะเข้าใจความลำบากใจของเขาและรอเขา!
“ผู้ใหญ่บ้าน ผมผิดต่อเยว่เอ๋อเอง ผมจะไปอธิบายกับเธอด้วยตัวเอง!”
ผู้ใหญ่บ้านโกรธจนหายใจแรงขึ้น “ใครถามเรื่องนั้น? ตอนนี้คุณกับเยว่เอ๋อของบ้านเราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันแล้ว ฉันถามว่าเรื่องระหว่างคุณกับจือชิงกัวจะจัดการยังไง?”
เจียงเฉินกำหมัดแน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน “เรื่องนี้เป็นความผิดของผมทั้งหมด ไม่เกี่ยวกับเยว่เอ๋อเลยสักนิด ผมจะอธิบายให้ทุกคนเข้าใจเอง ส่วนจือชิงกัว... สามวันหลังจากนี้จะจัดงานแต่ง”
สิ่งที่ผู้ใหญ่บ้านกังวลที่สุดในตอนนี้คือชื่อเสียงของเจียงเยว่เอ๋อ เมื่อเห็นว่าเจียงเฉินรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบาดี ก็ไม่คิดหาเรื่องเขา เพราะเจ้าเด็กนี่ศักดิ์ศรีสูงมาโดยตลอด ถึงอย่างไรเขาแต่งงานกับคนอื่นก็ดีเหมือนกัน อย่ามาสร้างปัญหาให้ลูกสาวตัวเองก็พอ
“ดี เรื่องนี้คุณน่าจะรู้ว่าต้องพูดยังไง!”
เรื่องจัดงานแต่งจึงถูกเจียงเฉินกำหนดลงไปแบบนี้ ส่วนกัวไช่เสีย ไม่มีใครสนใจความคิดของเธอ
มองแผ่นหลังที่เดินจากไปของเจียงเฉิน กัวไช่เสียกัดริมฝีปากแน่น แววตาวาบแสงแห่งความมุ่งมั่นที่จะต้องได้มาให้ได้
เจียงเฉินไม่ชอบตัวเองแล้วยังไง? ตอนนี้เขาคือผู้ชายของเธอ เธอเชื่อว่าเมื่อเวลาผ่านไปนานพอ เขาจะต้องมองเห็นข้อดีของเธอ!
กัวไช่เสียรีบเดินตามหลังเจียงเฉิน เจียงเฉินไม่พูดกับเธอแม้แต่คำเดียว กัวไช่เสียอยากจับมือเจียงเฉิน เจียงเฉินก็เบือนหนีอย่างรังเกียจทันที